ΟΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ

Κείμενο συμπαράστασης

ΟΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ

Καθρέπτης σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω...

Η σιωπή αρχίζει να σπάει. Το μπετό της φυλακής έχει αποκτήσει ρωγμές. Οι κραυγές δεν κρύβονται. Τα κελιά δεν μπορούν να φυλακίσουν την οργή. Η κοινωνία ακούει, βλέπει... Οι ανθρωποφύλακες, ότι και αν κάνουν, δεν μπορούν να σταματήσουν την αλληλεγγύη. Είκοσι άνθρωποι, πανεπιστημιακοί, συγγραφείς, δημοσιογράφοι, δικηγόροι, γιατροί, πρώην κρατούμενοι, αλλά και δύο νέα παιδιά, δηλώνουν τη συμπαράστασή τους στους κρατούμενους και τις κρατούμενες, που τις πρώτες μέρες του Νοέμβρη, θα αρχίσουν αποχή συσσιτίου και απεργία πείνας.

«Οι μεταφορές των βαρέως ασθενούντων στα νοσοκομεία να γίνονται με ασθενοφόρα και όχι με υπηρεσιακά τζιπ και δεμένοι πισθάγκωνα.»

Ένα από τα αιτήματα που οι κρατούμενοι όλων των φυλακών της χώρας απευθύνουν στον υπουργό Δικαιοσύνης. Τραγικό μες στην απλότητά του, συμπυκνώνει τη βαρβαρότητα και τον παραλογισμό του «σωφρονιστικού» συστήματός μας. Είναι χαρακτηριστικό ότι η επίλυση της μεγάλης πλειονότητας των αιτημάτων των φυλακισμένων απαιτεί κατά κύριο λόγο πολιτική βούληση. Πολιτική βούληση και κυρίως ανθρωπιά χρειάζονται για να γίνεται σεβαστός ο Σωφρονιστικός Κώδικας, για να μη μένουν στη φυλακή τοξικοεξαρτημένοι, ψυχικά πάσχοντες και ανίατα ασθενείς, για να μη φυλακίζονται για ψύλλου πήδημα χιλιάδες μετανάστες, για να σταματήσει το αίσχος των εκδικητικών πειθαρχικών και μεταγωγών, ο εκβιασμός της καθυστέρησης της αποφυλάκισης με αναστολή.

Μόνο πολιτική βούληση και ανθρωπιά χρειάζονται, που όμως απουσιάζουν. Γι’ αυτό ο υπουργός Δικαιοσύνης το μόνο που κάνει είναι να φτιάχνει νέες φυλακές. Γι’ αυτό όλες οι εξαγγελίες για βελτίωση των συνθηκών κράτησης ξεχνιούνται όταν οι κολασμένοι των φυλακών κυνηγημένοι από τα ΜΑΤ εγκαταλείπουν τις ταράτσες και κλειδώνονται στα κελιά τους. Γι’ αυτό ενώ ο Υπουργός Δικαιοσύνης γνωρίζει πολύ καλά τα προβλήματα, εξακολουθεί να αγνοεί τους κρατούμενους και τα αιτήματά τους.

Μα εδώ ο κόσμος καίγεται, η οικονομική κρίση απειλεί τα πάντα και τους πάντες, είναι ώρα για τέτοια, θα αναρωτηθούν πολλοί – όχι απαραίτητα κακόπιστοι. Επιτρέψτε μας: Μπορεί ο κόσμος να καίγεται, αλλά κάποιοι είναι κυριολεκτικά καμένοι. Στοιβαγμένοι σε αποθήκες ψυχών, εγκαταλειμμένοι και απαξιωμένοι, προϊόντα μιας μεγαλύτερης και χειρότερης κρίσης, της κοινωνικής και ηθικής κρίσης της εποχής μας, αποτελούν τον αποδιοπομπαίο τράγο της διάχυτης βίας των καιρών μας, της βίας στους δρόμους, στα σπίτια, στα κέντρα διασκέδασης, στις πλατείες, στην έγχρωμη TV και στην ασπρόμαυρη ζωή μας. Επιτρέψτε μας: Όταν αυξάνεται ο πληθυσμός των φυλακών, δεν προστατεύεται η κοινωνία, αλλά, αντίθετα, ασθενεί σοβαρά. Και όταν ταλαιπωρούνται, εξευτελίζονται και βασανίζονται οι φυλακισμένοι, τότε η «αντεγκληματική» πολιτική του κράτους αποδεικνύεται διπλά εγκληματική: Αφενός απογοητεύει και εξαγριώνει τους κρατούμενους και, αφετέρου, αποηθικοποιεί και όλους εμάς τους «κανονικούς», κάνοντάς μας να αποδεχτούμε ότι υπάρχουν αναλώσιμοι άνθρωποι και περιττά δικαιώματα.

Ενώνουμε τη φωνή μας με αυτή των έγκλειστων συμπολιτών μας και κάθε ανθρώπου ή συλλογικότητας που σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς εξακολουθεί να πιστεύει ότι η αξιοπρέπεια είναι κοινό και αδιαπραγμάτευτο αγαθό, σαν τον αέρα και το νερό, και χωρίς αυταπάτες ότι η φυλακή μπορεί να γίνει ανθρώπινη και οι άρχοντες να αποκτήσουν ανθρωπιά, δηλώνουμε το αυτονόητο: Οι φυλακισμένοι τιμωρούνται με τη στέρηση του μεγαλύτερου αγαθού μετά τη ζωή, της ελευθερίας. Δεν αρκεί αυτό; Πρέπει να τους διαλύσουν τη ζωή, να τους τσαλαπατήσουν την ψυχή, να τους ρημάξουν της ανθρωπιά τους;

Ποιοι – ποιες υπογράφουν

Αλαβάνος Αλέκος Πρόεδρος Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, Βαλαβάνη Νάντια συγγραφέας, Βογιατζή Σοφία εκπαιδευτικός, Γαβρόγλου Κώστας, πανεπιστημιακός, Γιαννόπουλος Νίκος, διορθωτής - επιμελητής κειμένων, Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα Δημητρόπουλος Γιάννης πρώην κρατούμενος, Δούκα Μάρω συγγραφέας, Δρόσου Ιωάννα κοινωνιολόγος, Καρυστιάνη Ιωάννα συγγραφέας, Κούρτοβικ Γιάννα δικηγόρος, Κουκουτσάκη Αφροδίτη πανεπιστημιακός, Κούλογλου Στέλιος, δημοσιογράφος, Κρητικού Αφροδίτη μαθήτρια, Κριωνάς Έκτορας μαθητής, Λάμπρου Πάνος δημοσιογράφος –Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων, Μανιός Νίκος γιατρός, Πούτου Κατερίνα κοινωνική λειτουργός, Ρήγος Άλκης πανεπιστημιακός, Ρούσος Χρήστος πρώην κρατούμενος, Σπαθής Μάκης αντιπρύτανης ΕΜΠ, Χριστοδουλοπούλου Τασία δικηγόρος

Read more...

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΗΣ ΤΣΙΧΛΑΣ;

Αν πιστέψουμε τα όσα ακούμε τις τελευταίες μέρες, σχετικά με το διαβόητο πλέον … «Φεστιβάλ» της Μαστίχας (της τσίχλας θα ήταν ορθότερο!), τότε απ’ το νησί μας, κατά την διάρκεια του καλοκαιριού, πρέπει να πέρασαν αυτοπροσώπως, ο Γιεχούντι Μενουχίν, ο Ντμίτρι Σοστακόβιτς, ο Πακο Ντε Λουτσία, η Μαρία Κάλας, οι Πίνκ Φλόυντ, τα μπαλέτα Μπολσόϊ, ο Μορίς Μπεζάρ, ο Πήτερ Μπρούκς και μερικοί ακόμοι πιο …«δεύτεροι» όπως ο Ντιούκ Έλλιγκτον ή το κουαρτέτο Μπρόνσκι. Και όλοι αυτοί υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση (τουλάχιστον) του Φον Κάραγιαν. Μπορεί οι περισσότεροι εξ αυτών να μην βρίσκονται πια στην ζωή, όμως μόνο η παρουσία τους θα μπορούσε ίσως να δικαιολογήσει τις διθυραμβικές κριτικές που ακούσαμε να απευθύνονται από την πλειοψηφία των δημοτικών συμβούλων της συμπολίτευσης, προς την καλλιτεχνική διευθύντρια του εν λόγω «φεστιβάλ».

Επίσης θα πρέπει να πιστέψουμε ότι η … παντελώς άγνωστη (από τον Όμηρο, τον Κοραή, τον Βάμβα, τον Χρήστου…) Χίος, έγινε πασίγνωστη στα πέρατα του κόσμου, επειδή κάποια κυρία καλλιτεχνική διευθύντρια, κατάφερε επιτέλους (!!!) να φέρει στη Χίο τον κ. Πλιάτσικα και την κ. Αλεξίου! (οι οποίοι ειρήστω εν παρόδω, εμφανίστηκαν σε τουλάχιστον άλλα 30 σημεία της επικράτειας το καλοκαίρι). Πιστεύω ότι από αύριο κιόλας, πληθώρα τουριστών θα επισκεφθεί το νησί μας προκειμένου να αποτίσει φόρο τιμής στο μέρος που … τραγούδησαν η κ. Γαλανη και η κ. Αρβανιτάκη (σε καμία περίπτωση η αναφορά μου δεν έχει να κάνει με την αναμφισβήτητη αξία των προαναφερόμενων καλλιτεχνών. Όμως τα πάντα έχουν κάποιο όριο!).

Με λύπη διαπιστώνω ότι για μία ακόμη φορά, το μόνο που κάναμε ήταν να «αναδείξουμε» τέσσερα εκ των κυριοτέρων νεοελληνικών – νεοχιακών «προτερημάτων»:
• Την σιγουριά ότι εφόσον εκλεγούμε κάπου, ξαφνικά γινόμαστε ειδικοί επί παντός επιστητού (από τον πολιτισμό έως την …εθνική άμυνα). Είναι το γνωστό σύνδρομο του «εκλεγμένου ξερόλα».

• Την ευκολία με την οποία μετονομάζουμε την οποιαδήποτε πανήγυρη (εμποροπανήγυρη, ζωοπανήγυρη, μουσικοπανύγηρη κ.τ.λ) σε «Φεστιβάλ».


• Την απόλυτη πεποίθηση μας ότι οι λουκουμάδες κατασκευάζονται και με άλλα υλικά, εκτός της πατροπαράδοτης ζύμης.

• Και τέλος την εξαιρετική μας ικανότητα, να δίνουμε την ευκαιρία σε διάφορα «τσακάλια», να μας αντιμετωπίζουν περίπου ως αφελείς ιθαγενείς ή σαν κότες που γεννούν χρυσά αυγά!


Θα μπορούσε το θέμα να αποτελέσει αντικείμενο μιας σάτιρας η οποία να πραγματεύονταν την αφέλεια, την άγνοια, τη ματαιοδοξία υμών των Χίων (ή των αρχόντων μας αν προτιμάτε). Κάτι σαν σύγχρονο «Χιακής Μωρίας Εγκώμιον». Και δεν θα είχα καμία αντίρρηση αν αυτό δεν στοίχιζε ένα σεβαστό ποσό το οποίο σίγουρα θα λείψει από κάποιον άλλη σοβαρή πολιτιστική δραστηριότητα.

Ας αφήσουμε όμως τα …ανέκδοτα για να ασχοληθούμε με το θέμα με την σοβαρότητα που του αρμόζει. Κατ’ αρχάς θα πρέπει να δώσουμε συγχαρητήρια στην δημοτική αρχή που αποφάσισε να διαθέσει ένα σεβαστό ποσό για τον πολιτισμό! Να δώσουμε συγχαρητήρια επίσης, σε όποιον σκέφθηκε ότι η λειτουργία ενός Φεστιβάλ στο νησί μας θα μπορούσε (υπό όρους) να αποφέρει πολλαπλά οφέλη. Μέχρις εκεί όμως. Γιατί από κει και πέρα ότι έγινε αγγίζει τα όρια της γελοιότητας!

Κατ’ αρχάς, ο αχταρμάς μουσικών εκδηλώσεων που έλαβε χώρα στο νησί μας, σε καμία περίπτωση δεν είναι Φεστιβάλ. Ένα (σοβαρό) φεστιβάλ είναι ένα νομικό πρόσωπο με υπηρεσιακό μηχανισμό, διοικητικές δομές, υλικοτεχνική υποδομή κ.τ.λ. Κυρίως με συγκεκριμένη στόχευση και θεματολογία. Είδαμε κάτι τέτοιο; Όχι φυσικά! Το χειρότερο είναι ότι δεν είδαμε καμία πρόθεση προς αυτή την κατεύθυνση. Γιατί; Γιατί οι άνθρωποι που ασχολήθηκαν, είναι άσχετοι με το αντικείμενο του πολιτισμού (Είπαμε. Το σύνδρομο του «ξερόλα»).

Παρακολουθώντας ραδιοφωνική συνέντευξη της καλλιτεχνικής διευθύντριας, την άκουσα με έκπληξη να διατείνεται ότι έθεσε τις βάσεις για την εδραίωση του «φεστιβάλ». Σε ερώτηση μου, για το πώς εννοεί αυτές τις «βάσεις», τι ακριβώς έμεινε στο νησί (από διοικητική, υλικοτεχνική ή άλλη υποδομή που θα χρησιμοποιηθεί για την επόμενη διοργάνωση) πήρα την απάντηση, ότι φτιάχτηκαν κάποιες …τουαλέτες στα Καρδάμυλα. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν να οικοδομήσουμε τον θεσμό του Φεστιβάλ στο νησί μας, από τις … τουαλέτες των Καρδαμύλων!!!

Όσο και αν προσπαθήσαμε να καταλάβουμε που συνίσταται η «τρομερή επιτυχία» του «φεστιβάλ», δεν ακούσαμε τίποτα παραπάνω από την μόνιμη επωδό: «Μα τις εκδηλώσεις παρακολούθησε πολύς κόσμος !». Αυτό λοιπόν είναι το κριτήριο; Μα και τις περσινές και τις προπέρσινες συναυλίες, πολύς κόσμος τις παρακολούθησε. Χωρίς αυτό να μας στοιχίσει 65.000 € (η αμοιβή της καλ. Διευθύντριας) επιπλέον. Και επί τέλους αν το κριτήριο είναι η προσέλευση του κόσμου και μόνο, φέρτε του χρόνου την Καλομοίρα και τον Ρουβά!

Δυστυχώς τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι πολλά. Ιδού μερικά εξ αυτών:
• Ποιος όρισε την καλλιτεχνική επιτροπή του «φεστιβάλ» και με ποια κριτήρια; Συνεδρίασε ποτέ αυτή η επιτροπή;

• Ποιος όρισε τους στόχους, τους σκοπούς και το περιεχόμενο του «φεστιβάλ»;


• Ποιος επέλεξε την συγκεκριμένη καλλιτεχνική διευθύντρια; Είχε δει προηγούμενη δουλειά της; (στην καλλιτεχνική διεύθυνση εννοείται). Όσο και να έψαξα, δεν βρήκα πουθενά την συγκεκριμένη κυρία να υπογράφει την καλλιτεχνική διεύθυνση κάποιας διοργάνωσης (συγγνώμη προκαταβολικά αν κάνω λάθος).

• Εξετάστηκαν οι περιπτώσεις άλλων, σοβαρών ανθρώπων του πολιτισμού, καλλιτεχνών και των ίδιων, οι οποίοι ανταπεξέρχονται με τεράστια επιτυχία στον δύσκολο ρόλο της καλλιτεχνικής διεύθυνσης, εδώ και χρόνια (π.χ Ντόρα Μπακοπούλου Φεστιβάλ Αίγινας ή Παρασκευάς Καρασούλος Φεστιβάλ Υμηττού και πολλοί άλλοι);


Θα μπορούσαμε επί μακρόν να θέτουμε ερωτήματα για τα οποία είμαι σίγουρος ότι δεν υπάρχει ικανοποιητική απάντηση. Δυστυχώς για μία ακόμη φορά πιαστήκαμε «κώτσοι». Χάσαμε την ευκαιρία να διαχειριστούμε ένα σοβαρό ποσό προς όφελος του ολοένα και πιο υποχρηματοδοτούμενου πολιτισμού στο νησί μας.


Όμως σκοπός μου δεν είναι η αποδόμηση ενός, ούτως ή άλλως «γιαλατζί φεστιβάλ», το οποίο κατάφερε να αποδομηθεί από μόνο του. Το νησί μας χρειάζεται πολιτιστικούς θεσμούς. Αρκεί αυτοί να διαχειρίζονται με σύνεση, γνώση και κυρίως με σεβασμό στην τεράστια πνευματική παράδοση του τόπου.

Αν η δημοτική αρχή (ή όποια άλλη) πραγματικά επιθυμεί την δημιουργία ενός πολιτιστικού θεσμού ο οποίος να προσφέρει στον τόπο μας, τότε θα πρέπει να ξεκινήσει από την αρχή, αφήνοντας πίσω «Μεσόγειους», «Τέχνες», ατζέντηδες, Πλιάτσικες και άλλα ευτράπελα. Θα πρέπει να ξεκινήσει από τώρα (για να μην πω από χθες) με την δημιουργία σοβαρής καλλιτεχνικής επιτροπής η οποία να στελεχωθεί με ανθρώπους οι οποίοι να κατέχουν το αντικείμενο του πολιτισμού. Να είναι ανεξάρτητη από κρατικούς ή αυτοδιοικητικούς παράγοντες και όσο το δυνατόν κοινωνικά αντιπροσωπευτική. Η επιτροπή αυτή θα έχει την ευθύνη του ορισμού των στόχων και της κατεύθυνσης ενός σοβαρού Φεστιβάλ. Θα ψάξει να βρει τρόπους οργάνωσης και χρηματοδότησης και κυρίως θα επιφορτιστεί με την πρόσληψη καλλιτεχνικού διευθυντή ο οποίος να μπορεί να υλοποιήσει τις δοσμένες (από την επιτροπή) κατευθύνσεις.

Από κει πρέπει να ξεκινήσουμε αν θέλουμε να θεσμοθετήσουμε έναν αξιοπρεπή θεσμό. Αλλιώς θα περιμένουμε, για μία ακόμη φορά, να έρθει το «παραπέντε» όπου κάποιος άσχετος θα σηκώσει το τηλέφωνο και θα καλέσει τον εξάδελφο της θείας της γιαγιάς του μπατζανάκη του, προκειμένου να μας «εκπολιτίσει». Για μία ακόμη φορά κάποιος θα φύγει απ’ το νησί μας με φουσκωμένες τσέπες, τρίβοντας τα χέρια του από χαρά για την αφέλεια των κουτοχιωτών. Και φυσικά δεν θα φταίει αυτός (ότι ζητάμε παίρνουμε). Θα φταίμε όλοι, κυρίως όμως οι άνθρωποι του πολιτισμού και ειδικότερα όσοι εξ αυτών, αντί να βγουν μπροστά, προτιμούν να παραμένουν βολεμένοι, συμμετέχοντες σε τέτοιου είδους «πανηγύρια» και διαμαρτυρόμενοι κατά τα άλλα για την πολιτιστική ένδεια του νησιού.
Όσο για τους εκλεγμένους μας; Θα πρέπει επί τέλους να απαλλαγούν από σύνδρομα του παρελθόντος. Κανείς δεν τους υποχρεώνει να γνωρίζουν τα πάντα! Πολιτική και μόνο είναι η συμμετοχή τους. Ας αφήσουν τις τεχνικές λεπτομέρειες στους ειδικούς. Αν όμως επιθυμούσαν να αντλήσουν κάποια πληροφόρηση (και αυτό ισχύει και για οποιονδήποτε άλλον άσχετο θα ήθελε να αναμιχθεί) είναι πολύ εύκολο. Βρισκόμαστε στην εποχή της πληροφορίας. Με μία απλή αναζήτηση στο διαδίκτυο και μια απλή επίσκεψη στις ιστοσελίδες μερικών εξαιρετικά επιτυχημένων περιφερειακών φεστιβάλ, θα τους βοηθούσε να κατανοήσουν τι ακριβώς σημαίνει σοβαρό φεστιβάλ και πόσο αυτό διαφέρει από υπερφίαλες δημοσιοσχεσίτικες φανφάρες.

Read more...

ΚΑΡΑΒΙΑ ΒΓΗΚΑΝ ΣΤΗ ΣΤΕΡΙΑ!!!

Τις βρήκα στο εξαιρετικό blog

L' Enfant de la Haute Mer

Με την ευγενική άδεια της διαχειρίστριας, τις δημοσιεύω χωρίς σχόλια, ελπίζοντας οτι κάποιοι δεν θα θεωρήσουν οτι ανακάλυψαν το κότερο του ...Αλαβάνου!

Read more...

Η Αρχαιολογία, ο Μπίρμαν και οι κομμουνιστές της Όπερας!

Από μία άποψη, οι άνθρωποι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Σαυτούς που κατάφεραν να εκπληρώσουν τα παιδικά τους όνειρα και σε αυτούς που δεν τα κατάφεραν. Δυστυχώς ανήκω στην δεύτερη κατηγορία. Από μικρός ονειρευόμουν να γίνω αρχαιολόγος. Με συγκινούσε πάντα η ιδέα του να φέρνεις στην επιφάνεια στοιχεία και ευρήματα που θα οδηγούσαν τον άνθρωπο στην καταγραφή της ιστορίας του. Οι συνθήκες όμως τα έφεραν έτσι που ποτέ δεν μπόρεσα να γευτώ αυτή τη χαρά.

Όπως λέει και ο Φρόϋδ, οι μεγάλες και ανεκπλήρωτες επιθυμίες, τελικά καταλήγουν να γίνουν απωθημένα που σε συνοδεύουν σε όλη σου την ζωή. Μάλλον αυτό έχω πάθει και γώ. Τώρα που βρίσκομαι στη μέση ηλικία, ρίχνοντας μία ματιά πίσω διαπιστώνω ότι σημαντικό βαθμό στις αποφάσεις και τις ενέργειες μου έπαιζε το παιδικό μου απωθημένο.

Τώρα θα μου πείτε, προς τι η εξομολόγηση; Απλώς ανακάλυψα (για μία ακόμη φορά) ότι το παιδικό μου απωθημένο είναι αυτό που με σπρώχνει, πολλές φορές, στο να ξοδεύω λίγο από τον ελεύθερο χρόνο μου, περιπλανώμενος στα red blogs όπως αυτοονομάζονται τα μπλογκς που πρόσκεινται ιδεολογικά στο ΚΚΕ. Οι ομοιότητες μεταξύ αυτής της περιπλάνησης μου και του παιδικού μου ονείρου, τώρα που το ξανασκέπτομαι, είναι συγκλονιστικά. Ας παραθέσω μερικές:

· Και στις δύο περιπτώσεις (ανασκαφή και περιπλάνηση στα red blogs), αν θέλεις να έχεις κάποιο αποτέλεσμα, πρέπει να έχεις γνώση του αντικειμένου για το οποίο ψάχνεις.

· Και στις δύο περιπτώσεις μπορεί να ανακαλύψεις «θησαυρούς» που σου δίνουν κουράγιο να συνεχίσεις

· Και στις δύο περιπτώσεις τα ευρήματα αφορούν το παρελθόν. Η χρηστικότητα και η λειτουργικότητα τους, μπορούν να αξιολογηθούν μόνο αν ενταχθούν στην εποχή τους. Κανένα νόημα δεν έχει η προσπάθεια παραγωγής σύγχρονης μουσικής με τη χρήση της ύδραυλις ή η προσπάθεια αστρολογικών υπολογισμών με τη χρήση του μηχανισμού των Αντικυθήρων. Ακόμη δε περισσότερο η προσπάθεια προσαρμογής θεωριών της εποχής της ατμομηχανής του Watt στη σύγχρονη κοινωνία της πληροφορίας.

· Και στις δύο περιπτώσεις, η ποσότητα σαβούρας που ανακαλύπτεις, είναι ασυγκρίτως μεγαλύτερη από τα πραγματικά αξιόλογα ευρήματα.

· Και στις δύο περιπτώσεις ελλοχεύει ο κίνδυνος να πέσεις σε βούρκο. Να λασπωθείς, να λερωθείς και τελικά να μην ανακαλύψεις τίποτα ή και αν ακόμη ανακαλύψεις, τα ευρήματα να είναι πολύ χαμηλής αξίας.

Σε μία μάλιστα τέτοια περίπτωση «έπεσα» πριν από λίγες μέρες. Στην περίπτωση

βούρκου! Το (καθόλου αλάθητο, όπως φαίνεται) ένστικτό μου, με οδήγησε σε συγκεκριμένο red blog στο οποίο (λόγω κυρίως του διαχειριστή του), ήλπιζα να ανακαλύψω «θησαυρό». Όμως φευ! Αφού βουτήχτηκα σε ένα βούρκο ύβρεων, απαξιωτικών χαρακτηρισμών και ιδεολογικής υπεροψίας η οποία αγγίζει τα όρια της γελοιότητας, τα μόνα που ανακάλυψα ήταν μερικά κίβδηλα νομίσματα που προφανώς άφησε εκεί κάποιος τυμβωρύχος, με την ελπίδα η ιστορία να γραφτεί καταπώς τον συμφέρει!

Όχι. Δεν θα σας πω για πιο blog πρόκειται, γιατί μπορεί να στερήσω τη χαρά της «ανακάλυψης» από κάποιους που έχουν το ίδιο παιδικό απωθημένο με μένα. Εκείνο που μπορώ όμως να μοιραστώ μαζί σας είναι μερικές (έστω και κίβδηλες) από τις «ανακαλύψεις» μου:

· Ανακάλυψη 1^η:

«Ο Εβραιογερμανός ποιητής Βολφ Μπίρμαν είναι αντικομουνιστής», (άρα δεν δικαιούται άποψης, ίσως και καλλιτεχνικής έκφρασης συμπληρώνω εγώ). Για την ιστορία να αναφέρουμε ότι ο Μπίρμαν το 1953, σε ηλικία 17 ετών, εγκατέλειψε το Αμβούργο για να εγκατασταθεί στον Ανατολικό τομέα του Βερολίνου, ακολουθώντας την ακριβώς αντίθετη πορεία εκατοντάδων συμπατριωτών του που αγωνίζονταν να περάσουν από την ανατολή στη δύση. Στο Βερολίνο έζησε μέσα σε ένα καθεστώς διώξεων (κλείσιμο του θεάτρου του, απαγόρευση εκτέλεσης των τραγουδιών του κ.τ.λ) για 23 χρόνια. Το μίσος του για κάθε μορφή ολοκληρωτισμού, τον οδήγησε το 2003 να ταχθεί υπέρ της επέμβασης των Αμερικανών στο Ιράκ, με την δικαιολογία του ξηλώματος του καθεστώτος Σαντάμ. Την κατακριτέα του αυτή πράξη, ας αφήσουμε να την κρίνουν και όσοι έχουν υποστεί τα ίδια με αυτόν.

Ο Μπίρμαν βέβαια δεν είναι ο μοναδικός … άχρηστος αντικομουνιστής καλλιτέχνης. Ενδεικτικά μόνο να αναφέρω τα ονόματα του Βασίλι Καντίνσκι ή του Ντμίτρι Σοστακόβιτς. Είναι πολύ εύκολο να ονομάσουμε αντικομουνιστική ολόκληρη την καλλιτεχνική πρωτοπορία του 20^ου αιώνα. Αρκεί να θεωρήσουμε ως κομμουνιστικό, το στρεβλό σταλινικό μοντέλο, που οδήγησε όσο τίποτε άλλο τις σοσιαλιστικές ιδέες στην απαξίωση και τον διασυρμό!

· Ανακάλυψη 2^η :

Οι επισκέπτες του Βερολίνου, (ειδικότερα αυτοί που συμμετέχουν στα εκπαιδευτικά προγράμματα που χρηματοδοτεί η ΕΕ, απ’ ότι φαντάζομαι) στερούνται επαρκούς ξενάγησης. Υποθέτω ότι εκτός του τείχους του Βερολίνου, θα υπάρχουν και άλλα «αξιοθέατα» τα οποία δεν θα μπορούν να θαυμάσουν. Τα γραφεία της Στάζι για παράδειγμα ή τα γυμναστήρια στα οποία «τρομπάρονταν» οι Ρόμποκοπ «σοσιαλιστές» αθλητές προκειμένου να …δοξάσουν την σοσιαλιστική ιδέα! Το πρόβλημα εδώ είναι αρκετά σοβαρό και θα πρέπει το Κόμμα να το αντιμετωπίσει ανάλογα. Θα πρέπει εκτός της αποδέσμευσης από την ΕΕ να ζητήσει και ειδικούς ξεναγούς για τα μέλη του που συμμετέχουν στα εκπαιδευτικά κοινοτικά προγράμματα (να υπενθυμίσουμε ότι η ΕΕ είναι ένας καπιταλιστικός οργανισμός. Άρα σκοπός του κάθε προγράμματος που χρηματοδοτεί είναι η στήριξη του καπιταλιστικού συστήματος. Εκτός βέβαια και αν οι κουτόφραγκοι αποφάσισαν να στέλνουν τα μέλη του ΚΚΕ σε χρηματοδοτούμενα … αντικαπιταλιστικά προγράμματα χωρίς να το καταλαβαίνουν. Οι ηλίθιοι!).

· Ανακάλυψη 3^η :

Σε ολόκληρο τον κόσμο, όταν κάποιος κρατικός φορέας αποφασίσει να

γκρεμίσει κάποιο κτίριο και οι πολίτες διαφωνούν το εκδηλώνουν έμπρακτα (πολλά τα παραδείγματα και στην πατρίδα μας. Φιξ κ.τ.λ). Στο γκρέμισμα της όπερας του Βερολίνου από τους…Μπίρμαν, οι πολίτες όχι μόνο δεν αντέδρασαν αλλά βοήθησαν κιόλας. Γιατί άραγε; Μήπως γιατί είχαν δει προηγουμένως την σταλινική αδελφότητα να μετατρέπει το όραμα του κομμουνισμού σε όπερα ή για να ακριβολογούμε, σε οπερέτα; Ίσως!

Όμως δεν πρέπει να παραπονιέμαι αν αυτή τη φορά τα ευρήματα μου ήταν «άνθρακες». Μόλις πριν από λίγες μέρες είχα ανακαλύψει πραγματικούς θησαυρούς ψάχνοντας στα red blogs. ΕΔΩ και ΕΔΩ. Ευρήματα που δείχνουν ότι όλο και περισσότεροι κομμουνιστές του ΚΚΕ προβληματίζονται για τον μοναχικό δρόμο που έχει διαλέξει η ηγεσία του κόμματος τους, μακριά από την υπόλοιπη αριστερά και μάλιστα σε μία περίοδο όπου λόγω και της παγκόσμιας κρίσης, η ισχυρή Αριστερά προβάλει σαν μοναδική διέξοδος. Ας καλέσουμε λοιπόν, αυτούς κοντά μας. Οι υπόλοιποι ας περιμένουν εκεί πίσω, την Δεύτερη Παρουσία που ίσως έρθει, ίσως δεν έρθει. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα άλλο γιαυτούς παρά να τους αφήσουμε στην μακάρια ηρεμία τους αφιερώνοντας τους μερικούς στίχους του Κώστα Βάρναλη που αγαπάμε όσο κι αυτοί:

«Φως ζητάνε τα χαϊβάνια κ' οι ραγιάδες απ' τα ουράνια,
μα θεοί κι οξαποδώ κει δεν είναι παρά δω.

Xάιντε θύμα, χάιντε ψώνιο, χάιντε Σύμβολον αιώνιο!
Aν ξυπνήσεις, μονομιάς θά ρτει ανάποδα ο ντουνιάς.»

Καληνύχτα σας λοιπόν κομμουνιστές της Όπερας.

Καληνύχτα και όνειρα γλυκά!!!

Read more...

Τα καταφέρνει καλλίτερα και απο τη ...Χούντα!!!

Read more...

Μαθητές του Συνασπισμού

Συμμαθητή και συμμαθήτρια,

το κατεστημένο κυβερνητικό σύστημα της Ν.Δ.,
ακολουθώντας τον δρόμο που χάραξαν επί έτη οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ, έχει οδηγήσει την δημόσια παιδεία σε πλήρη υποβάθμιση και απαξίωση. Το σχολείο χάνει τον παιδαγωγικό του ρόλο, το εξεταστικό σύστημα καταρρακώνει τους μαθητές και «η βάση του 10» έχει ως μοναδικό στόχο την δημιουργία πρόσθετης πελατείας στα κολέγια. Παράλληλα στο προσχέδιο του προϋπολογισμού για το 2009 οι δαπάνες για την παιδεία αντί να αυξηθούν ριζικά, συνεχίζουν να μειώνονται.
Τα σχολεία άνοιξαν και φέτος με τραγικές ελλείψεις σε εκπαιδευτικούς και υλικοτεχνικές υποδομές με ένα Υπουργείο Παιδείας να κλείνει τα αυτιά στις διεκδικήσεις των μαθητών και των εκπαιδευτικών και να επιστρατεύει διευθυντές σχολείων και εισαγγελείς για να εκβιάσουν και να τρομοκρατήσουν τους μαθητές, αντί να απαντήσει στα αιτήματα τους.

Μοναδική απάντηση στο εφιαλτικό αυτό τοπίο μπορεί να δοθεί από ένα μαθητικό κίνημα που θα έχει για στόχο τη συγκρότηση ενός μαζικού και νικηφόρου πανεκπαιδευτικού κινήματος, το οποίο θα στηρίξει ολόκληρη η κοινωνία, διεκδικώντας δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση και ελεύθερη πρόσβαση σε όλες τις βαθμίδες της. Οι μαθητικές κινητοποιήσεις και οι καταλήψεις σχολείων που πολλαπλασιάζονται καθημερινά σε όλη την Ελλάδα αποτελούν την απάντηση χιλιάδων μαθητών στην εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης και στην διάλυση των δημόσιων σχολειών. Η Νεολαία Συνασπισμού στηρίζει τις μαθητικές κινητοποιήσεις και καλεί όλους και όλες τους μαθητές και τις μαθήτριες να αγωνιστούν ενάντια στην απαξίωση της δημόσιας εκπαίδευσης για την ανατροπή της εκπαιδευτικής πολιτικής της κυβέρνησης της Ν.Δ.


Νεολαία Συνασπισμού Ν. Χίου(οργάνωση μαθητών)



Για όσους υποστηρίζουν οτι τα παιδιά κατεβαίνουν στις καταλήψεις χωρίς θέσεις...

Read more...