«Σκοπος της μουσικης ειναι να δημιουργει ψυχη,
δημιουργωντας τις καταλληλες συνθηκες για τον μυθο,
την ριζα καθε ψυχης. Εκει οπου δεν υπαρχει ψυχη
η μουσικη τη δημιουργει. Εκει οπου υπαρχει ψυχη
η μουσικη την συντηρει».
Γιαννης Χρηστου
Χιος, 23 Αυγουστου 1968
Έτσι πιστεύω σκέφτηκαν οι ηγέτες των αναπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών της Αμερικής και της Ευρώπης .
Κάθε μέρα διαβάζουμε σχέδια διάσωσης του ιδιωτικού τραπεζικού συστήματος και ο ένας αρχηγός κράτους συναγωνίζεται τον άλλον ,για το ποιος θα δώσει πιο πολλά στο τραπεζικό κεφαλαίο. Ο αριθμός των δισεκατομμυρίων ζαλίζει. Τα ποσά τεράστια, τόσο που δεν μπορείς να μετρήσεις τα μηδενικά που έχουν από πίσω τους οι αριθμοί. Ωστόσο, κανένας δεν εξηγεί που θα βρει αυτά τα χρήματα. Άλλος λέει ότι θα εκδώσει ομόλογα ,δηλαδή θα δανειστεί. Άλλος ότι θα χρησιμοποιήσει κεφάλαια του προϋπολογισμού του κράτους, δηλαδή κεφάλαια που προορίζονται για το λαό, δηλαδή δικά μας χρήματα, που προέρχονται από τους φόρους μας. Χρήματα που θα τα χαρίσουν στο τραπεζικό κεφάλαιο, ενώ για την υγεία, την παιδεία και το ασφαλιστικό,δε δίνουν ούτε ένα ευρώ. Το ίδιο σκεπτικό έχουν και τα δυο μεγάλα κόμματα της πατρίδας μας ΝΔ και ΠΑΣΟΚ
Πρόσφατα ακούσαμε τις εξαγγελίες του Αλογοσκούφη για την εγγύηση των καταθέσεων μέχρι 100000 Ευρώ, στις οποίες συμφώνησε και το ΠΑΣΟΚ. Το συνεγγυητικό κεφάλαιο των τραπεζών σύμφωνα με στοιχεία των ίδιων των τραπεζών, ίσα που φθάνει μόλις τα 5000 ευρώ ανά λογαριασμό. Τα υπόλοιπα 95000, πού θα τα βρει η κυβέρνηση να τα δώσει στους καταθέτες ; Ποιος θα πληρώσει αυτό το ποσό ανά λογαριασμό; Το υπουργείο εθνικής οικονομίας θα αναγκαστεί να δανεισθεί, ή θα βάλει έκτατους φόρους για καλύψει τους καταθέτες; Δηλαδή θα πληρώσουμε όλοι, έχοντες και μη, τη ζημιά που θα προκαλέσει το κλείσιμο κάποιων τραπεζών .Φτωχοί και πλούσιοι, θα βάλουμε όλοι, να σώσουμε το ιδιωτικό τραπεζικό σύστημα.
Εδώ πρέπει οι τράπεζες να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Θα πρέπει να πιεσθούν να καταβάλουν στο συνεγγυητικό τους κεφάλαιο όσα χρήματα χρειάζονται για να καλυφθούν οι καταθέτες.
Στο κάτω κάτω, έχουν να βάλουν χρήματα από το 1980 . Και μη ξεχνάμε ότι τα κέρδη των ελληνικών τραπεζών είναι από τα μεγαλύτερα σε όλο τον κόσμο.
Τελειώνοντας, μου έρχεται στο μυαλό η παροιμία που λέει: «Τα δικά σου δικά σου και τα δικά μου δικά σου».
Τήν άποψη του για τις καταλήψεις των σχολείων μας καταθέτει ο Γιάννης:
Αρχίζει το ματς
Άρχισαν και φέτος οι μαθητές τις φθινοπωρινές τους συνήθειες. Περιέργως πολλοί δημοσιογράφοι, συνδικαλιστές και πολιτικοί μιλάνε για αγώνες! Έχω κάποιες επιφυλάξεις για τον αγωνιστικό χαρακτήρα των δρώμενων, γιατί ούτε διαιτητή βλέπω ούτε το προπολοτο περιέχει προβλέψεις για την έκβαση των μαθητικών αυτών «αγώνων». Πιθανόν θα μου πείτε να θεωρούν το κλείσιμο του σχολείου κοινωνικό αγώνα. Εδώ ήρθαμε πάμε να φύγουμε. Οι εργαζόμενοι που απέργησαν την 21/10 αγωνίστηκαν γιατί έχασαν το μεροκάματό τους, οι μαθητές που κλείνουν τα σχολεία δεν χάνουν τίποτα. Απλώς κάνουν διακοπές με το ζόρι.
Πιο αυθεντικοί και ακηδεμόνευτοι – πρέπει να τους το αναγνωρίσομε – είναι οι μαθητές του ΕΠΑ.Λ. Καρδαμύλων που πρώτοι έσυραν το χορό. Στο ολιγόλογο σημείωμά τους γράφουν: «Σήμερα 16/10/08 έγινε γενική συνέλευση για κατάληψη. Αποφασίστηκε μετά από ψηφοφορία να κλείσει (εννοούν το σχολείο) στις 17/10/08 Παρασκευή και να ανοίξει την Παρασκευή 24/10/08….». Η συνέλευση έγινε δηλαδή για να κλείσει το σχολείο, αν έγινε συζήτηση έγινε για τις ημερομηνίες. Αντίθετα οι ξενέρωτοι που παριστάνουν τους πολιτικοποιημένους των μεγάλων σχολείων της Χίου για να κλείσουν τα σχολεία χρειάστηκαν μια σελίδα ασυναρτησίες υπό μορφή αιτημάτων, άλλη μια σελίδα δασκαλίστικες λογοτεχνικές γαρνιτούρες που υπογράφονται από την ΚΝΕ και συνέλευση στο Δημαρχείο της Χίου. Είδες προθυμία ο κ. Δήμαρχος; Προφανώς θεωρεί τις καταλήψεις αγώνα που λέγαμε και στην αρχή.
Αν δεν πούμε την αλήθεια για όλη αυτή την ιστορία και δεν την πούμε και στα παιδιά, θα είμαστε συνυπεύθυνοι για τη ζημιά που γίνεται κάθε χρόνο στη δημόσια παιδεία. Αν τους χτυπάμε την πλάτη και τους κλείνουμε πονηρά το μάτι με το παραμύθι περί αγώνων, κάθε χρόνο θα έχουμε μια από τα ίδια.
Επιβεβλημένες μορφές αγώνα χωρίς εισαγωγικά, επί χούντας ή επί γερμανικής κατοχής, δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιούνται από τα λαϊκά κινήματα σήμερα σε καιρό Δημοκρατίας. Θυμίζω ότι ο κ. Σημίτης επί χούντας συμμετείχε σε οργάνωση βομβιστών. Τότε πράγματι το να φτιάχνεις και να τοποθετείς βόμβες ήταν αγώνας για τη Δημοκρατία και ίσως αυτό βοήθησε τον κ. Σημίτη να γίνει και πρωθυπουργός. Σήμερα όποιος τοποθετεί βόμβες πάει στον Κορυδαλλό και σωστά, όσο δίκαια και αν είναι τα αιτήματά του. Ας αναγνωρίσομε επιτέλους, ότι να ζητά ένας ή πολλοί ή και όλοι οι μαθητές τα κλειδιά του σχολείου από τον Διευθυντή είναι εξωφρενική άσκηση βίας σε καιρό δημοκρατίας. Είναι τραμπουκισμός να αλυσοδένει η όποια πλειοψηφία τις πόρτες των σχολείων επειδή έχει δίκαια αιτήματα. Υπάρχει άραγε πλειοψηφία που μπορεί να ζητήσει και το κλειδί του σπιτιού μας; Κανείς δεν παραξενεύεται που ότι λέει ο κ. Τράμπας για τις καταλήψεις σήμερα επί κυβερνήσεως Ν.Δ. τα έλεγε ο κ. Καμπαουνάκης επί κυβερνήσεως ΠΑ.ΣΟ.Κ. και ακριβώς αντιστρόφως ότι λέει ο κ. Καμπαουνάκης σήμερα τα έλεγε ο κ. Τράμπας επί ΠΑ.ΣΟ.Κ;
Για τυπικούς λόγους θα ασχοληθώ δειγματοληπτικά και με ορισμένα αιτήματα:
·Καθυστέρηση βιβλίων. Απίστευτο, αλλά απουσιάζει από τα αιτήματα του… συντονιστικού. Εμφανίζεται στα αιτήματα του ΕΠΑ.Λ. Καρδαμύλων και το συζητούν οι μαθητές του ΕΠΑ.Λ. Χίου, χωρίς να έχουν αρχίσει κατάληψη σήμερα 20/10. Δίκαιο αίτημα. Κάθε μέρα τηλεφωνώ στην αποθήκη των βιβλίων στην Αθήνα και παίρνω την απάντηση: Ίσως αύριο… Επ’ ουδενί σημαίνει όμως, ότι αν οι μαθητές κλείσουν και τα βιβλία που έχουν ήδη πάρει, θα πάμε καλύτερα.
·Το αίσχος που λέγεται ΠΑΙΔΕΙΑ. Να σταματήσει το παραμύθι και από τους καταληψίες και από όσους τους χαϊδεύουν, ότι έχομε ένα κακό σχολείο. Έχομε ένα καλό σχολείο, δίκαιο που δίνει ευκαιρίες σε όλους, με προβλήματα όμως και καθυστερήσεις. Η μαθήτρια που πέρασε πρώτη φέτος στη σχολή Διοίκηση Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Αιγαίου, είχε έλθει στο γραφείο μου πριν 5~6 χρόνια χωρίς να γνωρίζει γρι ελληνικά, ζητώντας να εγγραφεί σε κάποιο Γυμνάσιο. Ένα δημόσιο σχολείο που παίρνει το παιδί του μετανάστη και το βάζει πρώτο στο Πανεπιστήμιο, δεν μπορεί να είναι τόσο χάλια όσο εννοούν οι «αγωνιστές». Το πρόβλημα του Γενικού Λυκείου βρίσκεται κυρίως στο ότι είναι ένα σχολείο προσανατολισμένο στην εισαγωγή στα Α.Ε.Ι. Το Επαγγελματικό Λύκειο (ΕΠΑ.Λ.) είναι πολύ καλύτερο σχολείο από το Τ.Ε.Ε. που αντικατέστησε. Ίσως για πρώτη φορά στην Επαγγελματική Εκπαίδευση γίνεται αλλαγή προς το καλύτερο.
·Να καταργηθούν τα φροντιστήρια. Απλούστατη η λύση: Φύγετε από τα φροντιστήρια και τι θα κάνουν χωρίς μαθητές; Θα κλείσουν. Και τα δυο μου παιδιά, πηγαίνουν στην Πρόσθετη Διδακτική Στήριξη στο 2ο Λύκειο. Το ίδιο έκανε και η μεγαλύτερη που είναι τώρα φοιτήτρια. Μη στενοχωρηθείτε που θα μείνουν άνεργοι οι φροντιστές. Θα τους προσλάβουμε στην Πρόσθετη. Αν θέλετε κάποια πιο δυναμική λύση του αιτήματος κάντε κατάληψη στα φροντιστήρια και όχι στα δημόσια σχολεία.
Χαιρετίζω με ιδιαίτερη ικανοποίηση την εξαφάνιση του αιτήματος «Να καταργηθεί η βάση του 10 για εισαγωγή στα Α.Ε.Ι. –Τ.Ε.Ι.» από τα αιτήματα του… συντονιστικού. Μόνο η Ο.Λ.Μ.Ε. φαίνεται πια πιστεύει σ’ αυτό.
Μέχρι και πρίν απο λίγες μέρες, τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η ΝΔ, αρνιόταν πεισματικά να αποδεχθούν τις προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ για το βατοπέδιο. Να όμως που η πραγματικότητα τούς αναγκάζει, εκόντες ακόντες, για μιά ακόμη φορά, να συρθούν πίσω απο τις προτάσεις της Ριζοσπαστικής Αριστεράς.
Ιδού οι δηλώσεις του Αλ. Αλαβάνου:
«Εδώ και μήνες έχουμε ζητήσει τη σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής στη Βουλή για το θέμα του Βατοπεδίου. Και το ξέρουν αυτό όλοι οι πολίτες. Αντιμετωπίσαμε την άρνηση των δύο κομμάτων, που εμπλέκονται σ’ αυτήν την υπόθεση. Σε διαφορετικό βαθμό. Εμπλέκονται όμως και τα δύο. Από τη μεριά της ΝΔ αντιμετωπίσαμε άρνηση ότι δεν προχωρούν σε εμπλοκή της Βουλής, εφόσον τα θέματα βρίσκονται στη Δικαιοσύνη και από τη μεριά του ΠΑΣΟΚ ότι έχουμε ζητήσει πολλές Εξεταστικές Επιτροπές για να ζητήσουμε και για το Βατοπέδιο και ότι η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ είναι "Να ‘χαμε να λέγαμε". Αυτές είναι δηλώσεις, που έγιναν μέσα στην Ολομέλεια της Βουλής», ανέφερε ο πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ.
Τις τελευταίες μέρες, με αφορμή τα μέτρα των κυβερνήσεων για την αντιμετώπιση της κρίσης του χρηματοπιστωτικού τομέα αλλά και της πραγματικής οικονομίας, πολλοί μιλάνε για το τέλος του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και την επιστροφή του κεϋνσιανού κράτους. Επειδή όμως η Ιστορία δεν εξελίσσεται με κοινωνικούς αυτοματισμούς – δεν υπάρχουν ιστορικοί νόμοι αλλά ιστορικές τάσεις- καλό είναι να συνεκτιμήσουμε τα εξής:
-Τα μέτρα σε όλες τις χώρες αποβλέπουν στην ενίσχυση των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων που «πρωτοστάτησαν στο τζόγο» και στο ελάχιστο δεν αλλάζουν τις υφιστάμενες σχέσεις ανισότητας: δεν υπάρχει καμία βοήθεια για τα εκατομμύρια δανειοληπτών που έχασαν τα σπίτια τους στις ΗΠΑ και καμία τόνωση της ενεργούς ζήτησης δεν προβλέπεται για να κινηθεί η αγορά με ενίσχυση των μισθών και των συντάξεων στην Ευρώπη και την Ελλάδα.
-Οι νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις αποδέχονται τον επάρατο κρατικό παρεμβατισμό αρκεί να είναι υπέρ των επιχειρήσεων (κοινωνικοποίηση των ζημιών), αρκεί να μην ενθαρρύνουν αλλαγές στους συσχετισμούς δύναμης μέσα στην κοινωνία, ανάμεσα στον κόσμο της εργασίας και το κεφάλαιο.
-Ο νεοφιλελευθερισμός δεν καταρρέει λοιπόν σαν τρόπος καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Υφίσταται όμως ένα τεράστιο ηθικό πλήγμα. Όλα όσα βάναυσα απαίτησε και πήρε με βία από τη μισθωτή εργασία –ευελιξίες, εφεδρείες από στρατιές ανέργων, απορρύθμιση μέχρι εξαφάνισης του δημόσιου τομέα και του κοινωνικού κράτους-καθώς και η γενικευμένη ανασφάλεια που έθρεψε δεν οδήγησαν ούτε στον παράδεισο με τα πιλάφια, ούτε σε νέα ισορροπία ευημερίας για όλους. Με άλλα λόγια, ενώ επί τριάντα περίπου χρόνια, από την εποχή του Ρέιγκαν και της Θάτσερ, ζήταγε θυσίες με μια μελλοντική υπόσχεση καθολικής ευημερίας («θα γίνετε όλοι ευτυχισμένοι κεφαλαιοκράτες, ιδιοκτήτες, ατομιστές ισχυροί»), τα αποτελέσματα τα ζήσαμε όλες αυτές τις δεκαετίες. Λιτότητα και ανεργία για εκτεταμένα τμήματα του κόσμου της εργασίας, υποβάθμιση των όρων ζωής και περιβάλλοντος για τους εργαζόμενους πληθυσμούς, μια κοινωνία γενικευμένης έντονης αγωνίας για το αύριο. Για πρώτη φορά, η νέα γενιά θα ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη. Το αποκορύφωμα είναι η τωρινή κρίση. Μάλιστα θα μας καλέσουν να πληρώσουμε στο εμπόριο της κρίσης που ήδη τείνουν να αναπτύξουν οι κυβερνήσεις, για να την ξεπεράσουμε.
«Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν υποταχτείτε.
Υποταχτήκαμε και βρήκαμε τη στάχτη…
Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν εγκαταλείψετε τη ζωή σας.
Εγκαταλείψαμε τη ζωή μας και βρήκαμε τη στάχτη.
Βρήκαμε τη στάχτη. Μένει να ξαναβρούμε τη ζωή μας, τώρα που δεν έχουμε πια τίποτα…»Γ.Σεφέρης
Μένει να ξαναβρούμε το δρόμο μας, σαν εργαζόμενοι, σαν αντικείμενα της κοινωνικής εκμετάλλευσης. Μένει να παλέψουμε λοιπόν. Το ερώτημα είναι πώς και προς τα πού.
Μια άποψη, ισχυρή ιδεολογικά, πιστεύει ότι οι κυβερνήσεις θα προχωρήσουν σε κεϋνσιανές πολιτικές συμβιβασμών με τις «από κάτω τάξεις». Αυτή η άποψη αγνοεί ότι ο συμβιβασμός αυτός, της δεκαετίας του ’30 στις ΗΠΑ και τη μεταπολεμική Ευρώπη είχε επιτευχθεί χάρη στον φόβο του εργατικού κινήματος. Είχαν φοβηθεί πολύ οι κυρίαρχοι την δύναμη των εργατών κι έτσι έφτασε ο Ρούσβελτ να λέει πως «πάντα ξέραμε ότι η απεριόριστη αναζήτηση του εγωιστικού συμφέροντος, που ήταν ηθικά λανθασμένη, τώρα ξέρουμε ότι είναι και οικονομικά λανθασμένη». Αν περιμένουμε παθητικά ή με επικλήσεις στον ορθολογισμό των κυβερνητικών επιτελείων, θα εισπράξουμε το λογαριασμό της κρίσης στα κεφάλια μας. Θα πληρώσουμε το εμπόριο της σωτηρίας των επιχειρήσεων. Αν ο Μπους έδωσε πάνω από το 5% του ΑΕΠ, (750 δις Δολάρια) στις επιχειρήσεις, ενώ εντελώς φυσικά αρνιόταν πολύ μικρότερα κονδύλια για την δημόσια υγεία (50 εκατ. πολίτες στις ΗΠΑ δεν έχουν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη!) το ίδιο μπορεί να γίνει σε όλες τις χώρες. Ακόμα και το δύσκολο έως απίθανο ενδεχόμενο επιστροφής σε πιο ισχυρό έθνος – κράτος, δε θα σημαίνει καμία αλλαγή. Γιατί ο νεοφιλελευθερισμός μπορεί να προτάθηκε από τις αγγλοσαξονικές χώρες πρωτίστως αλλά συγκρότησε ενιαίο σύνολο με τις αστικές τάξεις όλων των χωρών της Ε.Ε. και τις εξυπηρέτησε θαυμάσια, όπως και με τις χώρες της Ασίας. Υιοθετήθηκε στο εσωτερικό αυτών των χωρών, δεν υπήρξε ως «έξωθεν» επιβολή.
Στην καλύτερη περίπτωση, θα έχουμε, αν περιμένουμε τις λύσεις παθητικά, έναν κεϋνσιανισμό χωρίς κοινωνικές πρακτικές με κοινωνικοποίηση των ζημιών και κάποιο ρυθμιστικό πλαίσιο της κίνησης του χρηματιστικού κεφαλαίου για να αποφεύγονται μελλοντικά άγριες κρίσεις.
Η μόνη λύση: οικονομία των κοινωνικών αναγκών.
Όλα τα παραπάνω απαιτούν να αγωνιστούμε προτάσσοντας τις κοινωνικές ανάγκες σαν κέντρο και σκοπό της οικονομίας κόντρα στο νόμο του κέρδους, κόντρα στη λογική του συμφώνου σταθερότητας που εξυπηρετεί το κεφάλαιο, με τις ιδιωτικοποιήσεις που προωθεί, στο όνομα του λιγότερου κράτους, σε μεγάλους τομείς κοινωφελών δραστηριοτήτων: παιδεία, υγεία. Κόντρα στη διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης που επιχειρείται για να τζογάρουν με την ανάγκη αυτή οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες. Κόντρα στις επιχειρούμενες συμπράξεις ιδιωτικού – δημόσιου τομέα (ΣΔΙΤ) που παράγουν σπάταλες, πολλές φορές αχρείαστες και πολυδάπανες υποδομές για να αυξήσουν τα κέρδη οι εργολάβοι. Κόντρα, εν γένει στην λογική ότι το κέρδος μπορεί να είναι πολιτισμένος τρόπος κοινωνικής οργάνωσης και όχι νόμος που έρχεται από τη ζούγκλα.
Είναι επιτακτικό να σχεδιαστεί η οικονομία με βάση τις ανάγκες των «από κάτω» τάξεων. Από τους ίδιους τους εργαζόμενους, μακριά από τα ιστορικά αποτυχημένα μοντέλα τόσο το κρατικού καπιταλισμού (υπαρκτός σοσιαλισμός) όσο και από την ξεπερασμένη σοσιαλδημοκρατία που μας οδήγησε ως εδώ.
Είναι ανάγκη να αλλάξουμε τον πυρήνα της εξουσίας: την παραγωγή, τον τρόπο σχεδιασμού της, τις προτεραιότητες της.
Για μια παραγωγή για τις ανάγκες στη θέση της παραγωγής για το κέρδος.
Ο μόνος τρόπος για να προχωρήσουμε σε μια κοινωνική οικονομία των αναγκών είναι η συμμετοχή και η οργάνωση των ίδιων των άμεσα ενδιαφερομένων: των «από κάτω» τάξεων. Η μόνη λύση είναι όλοι οι εργαζόμενοι να πλαισιώσουμε τα συνδικάτα, να τα αλλάξουμε, εξουδετερώνοντας τις φωνές της υποταγής και της ήττας. Ζωντανεύοντάς τα. Να πλαισιώσουμε τις πολιτικές συλλογικότητες που αγωνίζονται για αυτό το σκοπό.
Σ’ αυτή την κατεύθυνση οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και της νέας Αριστεράς, μακριά από ιδεοληψίες και βάρη του παρελθόντος, αλλά αξιοποιώντας και την τεράστια εμπειρία των κοινωνικών αγώνων, είμαστε μέρη αυτής της διαδικασίας. Για την κοινωνική χειραφέτηση κι ανατροπή. Για μια κοινωνία, χειραφετημένων εργαζόμενων με υπέρτατες αξίες τη συμμετοχή στα κοινά, την αλληλεγγύη και την γενναιοδωρία.
