Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ

Τις τελευταίες μέρες, με αφορμή τα μέτρα των κυβερνήσεων για την αντιμετώπιση της κρίσης του χρηματοπιστωτικού τομέα αλλά και της πραγματικής οικονομίας, πολλοί μιλάνε για το τέλος του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και την επιστροφή του κεϋνσιανού κράτους. Επειδή όμως η Ιστορία δεν εξελίσσεται με κοινωνικούς αυτοματισμούς – δεν υπάρχουν ιστορικοί νόμοι αλλά ιστορικές τάσεις- καλό είναι να συνεκτιμήσουμε τα εξής:

- Τα μέτρα σε όλες τις χώρες αποβλέπουν στην ενίσχυση των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων που «πρωτοστάτησαν στο τζόγο» και στο ελάχιστο δεν αλλάζουν τις υφιστάμενες σχέσεις ανισότητας: δεν υπάρχει καμία βοήθεια για τα εκατομμύρια δανειοληπτών που έχασαν τα σπίτια τους στις ΗΠΑ και καμία τόνωση της ενεργούς ζήτησης δεν προβλέπεται για να κινηθεί η αγορά με ενίσχυση των μισθών και των συντάξεων στην Ευρώπη και την Ελλάδα.

- Οι νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις αποδέχονται τον επάρατο κρατικό παρεμβατισμό αρκεί να είναι υπέρ των επιχειρήσεων (κοινωνικοποίηση των ζημιών), αρκεί να μην ενθαρρύνουν αλλαγές στους συσχετισμούς δύναμης μέσα στην κοινωνία, ανάμεσα στον κόσμο της εργασίας και το κεφάλαιο.

- Ο νεοφιλελευθερισμός δεν καταρρέει λοιπόν σαν τρόπος καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Υφίσταται όμως ένα τεράστιο ηθικό πλήγμα. Όλα όσα βάναυσα απαίτησε και πήρε με βία από τη μισθωτή εργασία –ευελιξίες, εφεδρείες από στρατιές ανέργων, απορρύθμιση μέχρι εξαφάνισης του δημόσιου τομέα και του κοινωνικού κράτους- καθώς και η γενικευμένη ανασφάλεια που έθρεψε δεν οδήγησαν ούτε στον παράδεισο με τα πιλάφια, ούτε σε νέα ισορροπία ευημερίας για όλους. Με άλλα λόγια, ενώ επί τριάντα περίπου χρόνια, από την εποχή του Ρέιγκαν και της Θάτσερ, ζήταγε θυσίες με μια μελλοντική υπόσχεση καθολικής ευημερίας («θα γίνετε όλοι ευτυχισμένοι κεφαλαιοκράτες, ιδιοκτήτες, ατομιστές ισχυροί»), τα αποτελέσματα τα ζήσαμε όλες αυτές τις δεκαετίες. Λιτότητα και ανεργία για εκτεταμένα τμήματα του κόσμου της εργασίας, υποβάθμιση των όρων ζωής και περιβάλλοντος για τους εργαζόμενους πληθυσμούς, μια κοινωνία γενικευμένης έντονης αγωνίας για το αύριο. Για πρώτη φορά, η νέα γενιά θα ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη. Το αποκορύφωμα είναι η τωρινή κρίση. Μάλιστα θα μας καλέσουν να πληρώσουμε στο εμπόριο της κρίσης που ήδη τείνουν να αναπτύξουν οι κυβερνήσεις, για να την ξεπεράσουμε.

«Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν υποταχτείτε.

Υποταχτήκαμε και βρήκαμε τη στάχτη…

Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν εγκαταλείψετε τη ζωή σας.

Εγκαταλείψαμε τη ζωή μας και βρήκαμε τη στάχτη.

Βρήκαμε τη στάχτη. Μένει να ξαναβρούμε τη ζωή μας, τώρα που δεν έχουμε πια τίποτα…» Γ. Σεφέρης

Μένει να ξαναβρούμε το δρόμο μας, σαν εργαζόμενοι, σαν αντικείμενα της κοινωνικής εκμετάλλευσης. Μένει να παλέψουμε λοιπόν. Το ερώτημα είναι πώς και προς τα πού.

Μια άποψη, ισχυρή ιδεολογικά, πιστεύει ότι οι κυβερνήσεις θα προχωρήσουν σε κεϋνσιανές πολιτικές συμβιβασμών με τις «από κάτω τάξεις». Αυτή η άποψη αγνοεί ότι ο συμβιβασμός αυτός, της δεκαετίας του ’30 στις ΗΠΑ και τη μεταπολεμική Ευρώπη είχε επιτευχθεί χάρη στον φόβο του εργατικού κινήματος. Είχαν φοβηθεί πολύ οι κυρίαρχοι την δύναμη των εργατών κι έτσι έφτασε ο Ρούσβελτ να λέει πως «πάντα ξέραμε ότι η απεριόριστη αναζήτηση του εγωιστικού συμφέροντος, που ήταν ηθικά λανθασμένη, τώρα ξέρουμε ότι είναι και οικονομικά λανθασμένη». Αν περιμένουμε παθητικά ή με επικλήσεις στον ορθολογισμό των κυβερνητικών επιτελείων, θα εισπράξουμε το λογαριασμό της κρίσης στα κεφάλια μας. Θα πληρώσουμε το εμπόριο της σωτηρίας των επιχειρήσεων. Αν ο Μπους έδωσε πάνω από το 5% του ΑΕΠ, (750 δις Δολάρια) στις επιχειρήσεις, ενώ εντελώς φυσικά αρνιόταν πολύ μικρότερα κονδύλια για την δημόσια υγεία (50 εκατ. πολίτες στις ΗΠΑ δεν έχουν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη!) το ίδιο μπορεί να γίνει σε όλες τις χώρες. Ακόμα και το δύσκολο έως απίθανο ενδεχόμενο επιστροφής σε πιο ισχυρό έθνος – κράτος, δε θα σημαίνει καμία αλλαγή. Γιατί ο νεοφιλελευθερισμός μπορεί να προτάθηκε από τις αγγλοσαξονικές χώρες πρωτίστως αλλά συγκρότησε ενιαίο σύνολο με τις αστικές τάξεις όλων των χωρών της Ε.Ε. και τις εξυπηρέτησε θαυμάσια, όπως και με τις χώρες της Ασίας. Υιοθετήθηκε στο εσωτερικό αυτών των χωρών, δεν υπήρξε ως «έξωθεν» επιβολή.

Στην καλύτερη περίπτωση, θα έχουμε, αν περιμένουμε τις λύσεις παθητικά, έναν κεϋνσιανισμό χωρίς κοινωνικές πρακτικές με κοινωνικοποίηση των ζημιών και κάποιο ρυθμιστικό πλαίσιο της κίνησης του χρηματιστικού κεφαλαίου για να αποφεύγονται μελλοντικά άγριες κρίσεις.

Η μόνη λύση: οικονομία των κοινωνικών αναγκών.

Όλα τα παραπάνω απαιτούν να αγωνιστούμε προτάσσοντας τις κοινωνικές ανάγκες σαν κέντρο και σκοπό της οικονομίας κόντρα στο νόμο του κέρδους, κόντρα στη λογική του συμφώνου σταθερότητας που εξυπηρετεί το κεφάλαιο, με τις ιδιωτικοποιήσεις που προωθεί, στο όνομα του λιγότερου κράτους, σε μεγάλους τομείς κοινωφελών δραστηριοτήτων: παιδεία, υγεία. Κόντρα στη διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης που επιχειρείται για να τζογάρουν με την ανάγκη αυτή οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες. Κόντρα στις επιχειρούμενες συμπράξεις ιδιωτικού – δημόσιου τομέα (ΣΔΙΤ) που παράγουν σπάταλες, πολλές φορές αχρείαστες και πολυδάπανες υποδομές για να αυξήσουν τα κέρδη οι εργολάβοι. Κόντρα, εν γένει στην λογική ότι το κέρδος μπορεί να είναι πολιτισμένος τρόπος κοινωνικής οργάνωσης και όχι νόμος που έρχεται από τη ζούγκλα.

Είναι επιτακτικό να σχεδιαστεί η οικονομία με βάση τις ανάγκες των «από κάτω» τάξεων. Από τους ίδιους τους εργαζόμενους, μακριά από τα ιστορικά αποτυχημένα μοντέλα τόσο το κρατικού καπιταλισμού (υπαρκτός σοσιαλισμός) όσο και από την ξεπερασμένη σοσιαλδημοκρατία που μας οδήγησε ως εδώ.

Είναι ανάγκη να αλλάξουμε τον πυρήνα της εξουσίας: την παραγωγή, τον τρόπο σχεδιασμού της, τις προτεραιότητες της.

Για μια παραγωγή για τις ανάγκες στη θέση της παραγωγής για το κέρδος.

Ο μόνος τρόπος για να προχωρήσουμε σε μια κοινωνική οικονομία των αναγκών είναι η συμμετοχή και η οργάνωση των ίδιων των άμεσα ενδιαφερομένων: των «από κάτω» τάξεων. Η μόνη λύση είναι όλοι οι εργαζόμενοι να πλαισιώσουμε τα συνδικάτα, να τα αλλάξουμε, εξουδετερώνοντας τις φωνές της υποταγής και της ήττας. Ζωντανεύοντάς τα. Να πλαισιώσουμε τις πολιτικές συλλογικότητες που αγωνίζονται για αυτό το σκοπό.

Σ’ αυτή την κατεύθυνση οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και της νέας Αριστεράς, μακριά από ιδεοληψίες και βάρη του παρελθόντος, αλλά αξιοποιώντας και την τεράστια εμπειρία των κοινωνικών αγώνων, είμαστε μέρη αυτής της διαδικασίας. Για την κοινωνική χειραφέτηση κι ανατροπή. Για μια κοινωνία, χειραφετημένων εργαζόμενων με υπέρτατες αξίες τη συμμετοχή στα κοινά, την αλληλεγγύη και την γενναιοδωρία.

Γιατί, οι άνθρωποι είναι πάνω από τα κέρδη.

9/10/2008

Δημήτρης Λαβατσής

μέλος της Επιτροπής ΣΥΡΙΖΑ Χίου

Read more...

1η Νοεμβρίου ξεκινά η δικτυακή TV Χωρίς Σύνορα, τού Κούλογλου.

Read more...

κ. Καραμανλή, θα τον πάρετε;

Τί άλλο θα δούν τα μάτια μας;

Μήπως τόν Εφραίμ να ευχαριστεί την Καννέλη για την στήριξη που του παρείχε;
Ή το είδαμε και αυτό;

Read more...

Ο αντιδογματικός Τσέ.

Αφιερωμένο στόν δογματισμό και τούς, απανταχού της γής, δογματικούς φίλους.

Σαν μας ρωτούν αν είμαστε Μαρξιστές ή όχι, η συμπεριφορά μας είναι σαν εκείνη του φυσικού που τον ρωτούν αν είναι «νευτωνικός» ή του βιολόγου που θα τον ρωτούσαν αν είναι «παστερικός». Υπάρχουν αλήθειες τόσο φανερές που είναι τελικά άσκοπο να συζητιούνται. Πρέπει να είναι κανείς «μαρξιστής» τόσο φυσικά όσο είναι «νευτωνικός» ο φυσικός και «παστερικός» ο βιολόγος, υπολογίζοντας ότι αν νέα φαινόμενα προκαλέσουν νέες αντιλήψεις, εκείνα που πέρασαν δεν χάνουν την συμμετοχή τους στην αλήθεια.

«Σημειώσεις για την μελέτη της ιδεολογίας της κουβανέζικης επανάστασης», Τσέ Γκουεβάρα, Πολιτικά κείμενα: Τόμος Α΄, Έκδ. Καραθανάση, Αθήνα 1970, σελ.59.

Read more...

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΤΟΠΛΟΪΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΑΒΑΤΣΗ

Το πρόβλημα της ακτοπλοϊκής σύνδεσης το ζούμε εδώ και χρόνια και αγανακτούμε όλο και περισσότερο μ αυτό
Ο σύγχρονος τρόπος ζωής παράγει ανάγκες ολοένα και περισσοτέρων μετακινήσεων, το πρόβλημα εντείνεται
Και βεβαίως το ζήτημα δεν είναι τεχνικό ή της «κακιάς μας μοίρας που μας έταξε να ζούμε σε νησί» όπως το εμφανίζουν αυτοί που εκμεταλλεύονται την κοινωνική αυτή ανάγκη της απρόκοπης μετακίνησης.
Οι ναυτιλιακές εταιρείες προσφέρουν συνήθως κακές υπηρεσίες, ακριβές, και με δικαιολογία ειδικά τους τελευταίους μήνες την άνοδο της τιμής του πετρελαίου αύξησαν τα ναύλα και 20% - 25% σε ένα μήνα (τον Ιούλιο που οι μετακινήσεις αυξάνονται- τη σύμπτωση!) και φυσικά δεν τις μείωσαν τώρα που η τιμή του πετρελαίου έπεσε σε σχέση με τον Ιούλιο κατά 35%. Τις τελευταίες μάλιστα μέρες το ένα σκέλος της μίας και μοναδικής εταιρίας που κάνει κουμάντο στις ακτοπλοϊκές μετακινήσεις του νησιού μας το ένα από τα δύο πλοία δεν άνοιγε πλάνα εισιτηρίων δημιουργώντας κλήμα εκβιασμού: και πολύ σας είναι που ασχολιόμαστε με εσάς, θα πάμε αλλού που έχει περισσότερα «φράγκα»
Φυσικά είναι λάθος να ζητάμε ηθική από το κέρδος. Το κέρδος ένα μόνο πράμα ξέρει: να αυξάνεται με κάθε τρόπο εκβιάζοντας τις ανάγκες μας. Η κατάσταση έχει φτάσει σε σήψη πλέον: που εκείνες οι διαφημίσεις οι υποσχέσεις για γρήγορες μετακινήσεις και άλλα θαύματα της ιδιωτικής πρωτοβουλίας…. Και βέβαια οι «αρμόδιοι» άρχοντες και διάφοροι παραγοντίσκοι προσπαθούν σε συνεννόηση με τον Ζορρό της Θεσσαλονίκης να λύσουν το πρόβλημα ζητιανεύοντας (τι συγκινητικό!) τον πατριωτισμό των εκμεταλλευτών δηλαδή των εφοπλιστών Αστείες και ασεβείς συμπεριφορές για αυτό το σοβαρό και επώδυνο καθημερινό μας πρόβλημα.

ΟΙ ΚΡΥΜΜΕΝΕΣ ΠΛΕΥΡΕΣ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ-Η ΑΣΥΔΟΣΙΑ

Η ιδιαιτερότητα της ακτοπλοΐας στη χώρα μας έγκειται στον μεγάλο αριθμό των νησιών αλλά και στο γεγονός ότι δεν υπάρχει μη κερδοσκοπική υπηρεσία ακτοπλοΐας που να καλύπτει αυτή τη ζωτική ανάγκη.
Στην Υγεία, πλάι στον ιδιώτη γιατρό υπάρχει ο δημόσιος τομέας, Ι.Κ.Α.,Ε Σ.Υ, νοσοκομεία, παρ’ όλη την σκόπιμη υποβάθμιση τους από τις κυβερνήσεις που φυσικά υπηρετούν το κέρδος σε βάρος των κοινωνικών αναγκών. Στην παιδεία το ίδιο ,μολονότι ακονίζουν τα μαχαίρια «τα τσακάλια με τις γραβάτες» για να ανοίξουν τα κολέγια τους. Ακόμα υπάρχει δημόσιος τομέας και εκεί.
Στην ακτοπλοΐα όμως τίποτα. Κάποιες προσπάθειες που έγιναν σε διάφορα νησιά, και στη Χίο, στο παρελθόν, με εταιρίες λαϊκής βάσης δεν πέτυχαν κυρίως λόγω σαμποταρίσματος από τις δυνάμεις των ιδιωτών που έβλεπαν να χάνουν την κότα με τα χρυσά αβγά. Λόγω έλλειψης του απαραιτήτου κοινωνικού ελέγχου το πράμα ατόνησε και οι προσπάθειες αυτές αφού δυσφημίσθηκαν , ιδιωτικοποιήθηκαν από τα μέσα(π.χ. Α.Ν.Ε.Κ.) ή πνίγηκαν αφήνοντας το έδαφος ελεύθερο στο …δαιμόνιο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας .Έτσι η ασυδοσία της μαφίας
του εφοπλιστικού κεφαλαίου ονομάσθηκε λύση, ευλογήθηκε από όλες
τις κυβερνήσεις και βέβαια τώρα πλέον εκβιάζουν με αποχώρηση «αφού τα πήραν όλα!»

Η ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΑΝΩΤΕΡΗ ΚΑΙ ΜΟΝΗ ΔΥΝΑΤΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ :ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΕΙ ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΤΟΜΕΑΣ ΑΚΤΟΠΛΟΙΚΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΥΠΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ .

Ο φορέας αυτός θα είναι υπεύθυνος για τη ναυπήγηση ή την αγορά πλοίων. Θα έχει, δηλαδή, στην ιδιοκτησία του ένα στόλο πλοίων διαφόρων μεγεθών. Τα πλοία αυτά, θα διαχειρίζεται ο ίδιος όπως συμβαίνει στη Φινλανδία. Ο φορέας αυτός, όμως, μπορεί να αναθέτει τη διαχείριση κάποιων απ΄ αυτά τα πλοία με leasing ή με προγραμματικές συμφωνίες στην τοπική αυτοδιοίκηση, όπως συμβαίνει στη Δανία ή και σε άλλους φορείς όπως εταιρίες λαϊκής βάσης. Σε κάθε περίπτωση, ο φορέας αυτός, ως πρώτιστο καθήκον και αποστολή του θα έχει την εξασφάλιση της κάλυψης των λεγόμενων άγονων γραμμών, της σύνδεσης των νησιών μεταξύ τους και της ρυθμιστικής του παρέμβασης συνολικά στο σύστημα των ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών, με στόχο την εύρυθμη λειτουργία του και την πληρέστερη ικανοποίηση των αναγκών. Οι δημοσιονομικοί πόροι που σήμερα διατίθενται για την επιδότηση εφοπλιστών - πειρατών στις λεγόμενες άγονες γραμμές, οι επιχορηγήσεις στους εφοπλιστές του αναπτυξιακού νόμου που φτάνουν το 40% μιας επένδυσης μπορούν να στηρίξουν ένα τέτοιο σχέδιο δημόσιας παρέμβασης.


Η παραπάνω πρόταση δεν είναι προσωπική μου ιδέα. Είναι απόσπασμα της συνεκτικής και ολοκληρωμένης μελέτης του ΣΥΡΙΖΑ και του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ με τον τίτλο δέκα θέσεις για την ακτοπλοΐα
Σε επόμενο φύλλο θα δημοσιεύσουμε την μελέτη αυτή που όσο και καλή να είναι θα αποκτήσει πρακτική αξία μόνο και εφόσον ασχοληθούμε και κινητοποιηθούμε σαν ενεργοί πολίτες που διεκδικούμε αξιοπρεπείς λύσεις στα ζητήματα που μας αφορούν κόντρα στον εφησυχασμό και την εκμετάλλευση από τις δυνάμεις του κέρδους.
Η λύση αυτή είναι ΑΝΩΤΕΡΗ γιατί ξεφεύγει από τις δαγκάνες του κέρδους, είναι ΑΝΑΓΚΑΙΑ γιατί όλες οι άλλες απέτυχαν και είναι ΕΦΙΚΤΗ εφόσον το προσπαθήσουμε όλοι οι πολίτες ενωμένοι.

Read more...

Καταστροφές Αρχαιοτήτων. Με την άδεια της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας;

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑΣ

& ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΧΙΟΥ

Τ.Θ. 56

26/09/2008

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ

ΘΕΜΑ: Καταστροφή αρχαιοτήτων (Απαιτούμε επιτέλους απάντηση)

Ο Σύλλογος Οικολογίας και Περιβάλλοντος Χίου:

α) Δύο χρόνια μετά την καταστροφή των ανεκτίμητων για τη Χίο 150 αρχαίων τάφων ( 3^ου, 2^ου και 1^ου αιώνα π. Χ ) στο Ριζάρι για την κατασκευή υπόγειου γκαράζ )

β) Λίγα καιρό μετά τη καταστροφή του αρχαίου, σπάνιου ναυαγίου στον κόλπο της Λαγκάδας από την εγκατάσταση μονάδας ιχθυοκαλλιέργειας

γ) Ένα χρόνο μετά την ανέγερση πενταόροφης πολυκατοικίας εντός του κηρυγμένου αρχαιολογικού χώρου του Ναγού ( ΦΕΚ 608/Β/21-09-1990 της ΥΑ ΥΠΠΟ/ΑΡΧ/Α1/Φ20/26201/1229/02-08-1990)

Περιμένουμε την προϊσταμένη της Κ΄ Εφορείας αρχαιοτήτων Μυτιλήνης αναλυτικά να μας ενημερώσει :

Ποιοι, πώς και γιατί έδωσαν άδειες για την καταστροφή των τριών αυτών αρχαιολογικών χώρων

Η Γ. Σ. του συλλόγου

Read more...

"Αυριανισμός" η ανίατη αρρώστια των Πασόκων.

Μόλις 1,8%, κεφάλι από την Ν.Δ (και μάλιστα μέσα από κατευθυνόμενες δημοσκοπήσεις), χρειάστηκαν οι Πασόκοι, για να βγάλουν στην επιφάνεια τον, εδώ και τόσα χρόνια, καταπιεσμένο "Αυριανισμό" τους.
Πρίν απο λίγη ώρα, στο MEGA, ο ανεκδιήγητος Καστανίδης, έκανε δήθεν "πονηρό" υπαινιγμό για την περιουσία του Αλ. Αλαβάνου, εγκαινιάζοντας όπως φαίνεται την νεοΑυριανική Πασοκοχυδαιότητα.
Ξέρει πολύ καλά ο Χαρούλης, οτι την περιουσία του ο Αλαβάνος (κάποια ακίνητα) την έχει κληρονομήσει απο τόν πατέρα του. Είναι φανερή και ξεκάθαρη, και δεν περιμένει πρώτα να την αποκαλύψει η SIEMENS και μετά να την δηλώσει.
Ξέρει επίσης πως "χόντρυναν" μεταφορικά και κυριολεκτικά, οι περισσότεροι απο τούς συντρόφους του υπουργούς και μή.
Ξέρει για τις μίζες, τα λαδώματα, τις ρεμούλες και όμως δεν διστάζει να χυδαιολογίσει.
Μόλις 1,8% κεφάλι απο μία στημένη δημοσκόπηση χρειάστηκε, για να αρχίσει να βλέπει και πάλι τον ελληνικό λαό ως κοπάδι ηλιθίων
Φανταστείτε τι έχουμε να δούμε, αν ποτέ επαληθευτούν οι δημοσκοπήσεις. Δεν πρόκειται να συνεχίσουν με τούς ίδιους ρυθμούς, απο κεί που σταμάτησαν.
Τώρα, με το φόβο της απώλειας της εξουσίας, θα πέσουν με ακόμη μεγαλύτερη λύσσα στό "φαϊ".
Γιαυτό όσο γρηγορότερα φάνε τη σφαλιάρα τους (και οι δύο συνεταίροι φυσικά), τόσο το καλλίτερο για την ελληνική κοινωνία.

Read more...

ΒΡΟΝΤΑΔΟΣ: S.O.S. !

Του Λεωνίδα Καρακούρου

Ένας από τους ωραιότερους οικισμούς του νησιού μας και όχι μόνο , ο Βροντάδος, εκπέμπει εναγωνίως , S.O.S.

Ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 , όταν ο υπουργός ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ. ήταν ο αείμνηστος Αντώνης Τρίτσης, με το Ν. 1337/83 μπαίνει σε εφαρμογή η Επιχείρηση Πολεοδομική Ανασυγκρότηση (Ε.Π.Α.) για όλη την επικράτεια και κατ’ επέκταση ανατίθεται σε συγκροτημένη ομάδα μελετητών (πολεοδόμοι, αρχιτέκτονες , κοινωνιολόγοι κ.λ.π.) η σύνταξη Γενικού Πολεοδομικού Σχεδίου (Γ.Π.Σ.) για τον Βροντάδο.

Η έλλειψη εθνικού χωροταξικού σχεδιασμού στην χώρα ήταν αισθητή σε όλα τα επίπεδα σχεδιασμού και λήψης αποφάσεων. Η καταστροφή του περιβάλλοντος , η κατάτμηση και οικοπεδοποίηση της γης, η εγκατάλειψη των αγροτικών περιοχών , η αλλαγή χρήσεων γης , η άναρχη και αυθαίρετη δόμηση, ήταν μια κατάσταση που έπρεπε να αντιμετωπιστεί επιτακτικά.

Η νομοθεσία στις περισσότερες περιπτώσεις , ήταν σε αδυναμία να αντιμετωπίσει καταστάσεις που εδημιουργούντο από τη σύγχρονη ανάπτυξη , τις δραστηριότητες που υπήρχαν και τις καινούριες που έρχονταν. Μπροστά στη φοβερή οικιστική έκρηξη και τον ορατό κίνδυνο που διέτρεχε το μοναδικό ελληνικό φυσικό και πολιτισμικό περιβάλλον , ο οραματιστής υπουργός μέσα από τον προοδευτικό εκσυγχρονισμό της νομοθεσίας και των διαδικασιών (Π.Δ.), θέτει τους όρους και τα εργαλεία (Ζ.Ο.Ε.) που παρείχαν την ευχέρεια σχεδιασμού για τις εντός ορίων πόλεων και οικισμών αλλά και τις εκτός ορίων , καταμήκος ακτών , λιμνών, ποταμών κλπ. περιοχές , που έχρηζαν ανάγκης για την θέσπιση ειδικών όρων , με σκοπό την εξασφάλιση ισόρροπης ανάπτυξης των δραστηριοτήτων μεταξύ τους καθώς και σε σχέση με το περιβάλλον.

Παρ’όλα αυτά όμως, η κακή μοίρα (;) του Βροντάδου ήταν να μην αποκτήσει σχέδιο, αντίθετα με πολλές άλλες περιοχές της χώρας. Πριν καλά – καλά αρχίσουν οι δημοκρατικές διαδικασίες που ο νόμος προέβλεπε για την έγκριση της μελέτης , μια χωρίς αρχές και ιδεολογία συμμαχία οικονομικών και μικροπολιτικών συμφερόντων,μέσα από μια καλά οργανωμένη παραπληροφόρηση και κινητοποίηση τύπου «κατσαρόλας» , τίναξε στον αέρα κάθε ευοίωνη προοπτική που διαγραφόταν. Το Γ.Π.Σ. δεν απέκτησε νομική υπόσταση, η ακριβοπληρωμένη μελέτη θάφτηκε βαθιά στα συρτάρια του Υ.ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ και ο Βροντάδος έμεινε έκτοτε έρμαιο μιας στρεβλής (μη) ανάπτυξης και προνομιακό πεδίο επίδειξης οικονομικής ευρωστίας των νέων αστικών στρωμάτων που τον οικοπεδοποιούν- τσιμεντοποιούν σιγά και σταθερά. Ο χαρακτηρισμός του από τα παραπάνω συμφέροντα σαν «κηπούπολη» που ένα σχέδιο θα απειλούσε αυτά τα χαρακτηριστικά , ήταν μάλλον εκ του πονηρού που «έπιασε» , αφήνοντάς του το ρόλο του υπνωτηρίου ενός άλλου εύρωστου και δυναμικού οικονομικού κέντρου, της πόλης της Χίου.

Από τότε, πέρασε ένα τέταρτο αιώνα και ο Βροντάδος έχασε πολλά , χωρίς βέβαια να είναι ο μόνος οικισμός – όπως άλλωστε το σύνολο του νησιού- σ’ αυτή την άναρχη και αδιέξοδη πορεία. Χωρίς δρόμους, πλατείες , δημόσιους χώρους, οικονομικό – εμπορικό κέντρο , χώρους εκπαίδευσης , πρόνοιας και αναψυχής , με πανάκριβη γη , πορεύεται μοιραία, παθητικά και χωρίς όραμα στη βάναυση αλλοίωση και καταστροφή της φυσιογνωμίας του , του φυσικού και δομημένου περιβάλλοντος του. Στις σύγχρονες ανάγκες της πόλης όπως η κυκλοφορία και στάθμευση του αυτοκινήτου , η ασφαλής κίνηση των πεζών , νέων και ηλικιωμένων , οι αναγκαίοι πεζόδρομοι, το οργανωμένο πράσινο , οι ποδηλατόδρομοι κλπ. δεν έχει και δεν μπορεί να δώσει απάντηση.

Είναι αλήθεια πως η πόλις αυτή , είτε από την εύνοια των θεών είτε από την καλή της τύχη , είναι προικισμένη με ένα τεράστιο, πανέμορφο και (σχεδόν ) ελεύθερο θαλάσσιο μέτωπο. Τη δεκαετία του ’70 η κατασκευή του σημερινού παραλιακού δρόμου κατέστρεψε και εξαφάνισε τα βοτσαλωτά της ακρογιάλια την επόμενη όμως δεκαετία , σχεδιάστηκαν μερικές πολύ πετυχημένες παρεμβάσεις όπως στη Δασκαλόπετρα, το Γούβι, τον Αφανή και τους Τρεις Μύλους που στόχο είχαν αφενός την ασφαλέστερη κυκλοφορία επί του παραλιακού δρόμου , αφετέρου την απόκτηση υποδομών αναψυχής (πλατείες, χώροι στάθμευσης , πάρκα, πράσινο, αναστηλώσεις παραδοσιακών μύλων, πεζοδρόμια, φωτισμός κλπ.) και παράλληλα τη βελτίωση της παραλίας προς όφελος των λουομένων, παρέχοντας μια αισθητική αναβάθμιση και έτσι μια καλύτερη ποιότητα ζωής στους πολίτες του Βροντάδου και όχι μόνο. Το αρχικό Αναπτυξιακό Σχέδιο της ευρύτερης παραλιακής ζώνης χωρίς να έχει ολοκληρωθεί περιμένει την επέκταση του με εκσυγχρονισμό της παραλίας , βελτίωση των πεζοδρομίων, κατασκευή ποδηλατόδρομου , θέσεων στάθμευσης κλπ.

Η ανατροπή

Έτσι όπως είπαμε παραπάνω , με το θάψιμο και καταχώνιασμα του Γ.Π.Σ. , όλοι οι κοινόχρηστοι χώροι που είχαν προβλεφθεί για δρόμους, πράσινο, αναψυχή, εκπαίδευση , διοίκηση , πρόνοια κλπ. , δίνονται χωρίς φραγμό στην οικοπεδοποίηση και τσιμεντοποίηση κι ακολουθεί το χάος. Η γραφειοκρατική αυτοδιοίκηση , χωρίς νεύρο, όραμα και φαντασία και την απουσία του κράτους , περιορίζεται σε ρόλο φτωχού συγγενή και επαίτη της Νομ. Αυτοδιοίκησης ή έστω σε υποτυπώδη διαχειριστή συλλογής σκουπιδιών, αντικατάστασης λαμπτήρων και διανομέα αλατισμένου νερού. Δε φτάνουν αυτά αλλά άρχισαν να βάζουν χέρι ακόμη και στις λίγες υπάρχουσες υποδομές όπως στην περιοχή των Τριών Μύλων που εκτός από καταπατήσεις το Λιμενικό Ταμείο βάζει πόδι και τη μετατρέπει σταδιακά σε σκουπιδότοπο , το γήπεδο στη Μούτσαινα γίνεται οικόπεδο , ο ΕΥΟΔΟΣ κατακρεουργεί αυθαίρετα δέντρα, ο δε παραλιακός , κύριας σημασίας για το Βροντάδο , ονομάζεται νομαρχιακός και αφαιρείται κάθε δικαίωμα από τον παραιτημένο Δήμο.

Τελευταία πράξη του δράματος, ο ετσιθελισμός της νομαρχίας με την κατασκευή του τσιμεντένιου τερατουργήματος – στηθαίου δίκην διαχωριστικής νησίδας που ήδη εκτελείται , ενώ το Δημοτικό Συμβούλιο παρακολουθεί άτολμο και αδρανές. Μόνο μια μίνι συνάντηση πραγματοποίησε ο Δήμος με το νομάρχη για αυτό το θέμα και αφού «βρήκε ντουβάρι» , αποχώρησε. «ήλθον, είδον , απήλθον»…

Τι ήθελε να πει ο Δήμος και δεν μπόρεσε; Ναι σε διαχωριστική νησίδα αλλά τύπου πεζοδρομίου και επανασχεδιασμό με πρόβλεψη θέσεων στάθμευσης αυτοκινήτων , αναβάθμιση – απελευθέρωση των πεζοδρομίων με ποδηλατόδρομο, φωτισμό και πράσινο. Αφαίρεση των πολλαπλών στρώσεων ασφάλτου, αρτιότητα στην κατασκευή και συνεργασία με τις υπηρεσίες του Δήμου για ένα λειτουργικό και αισθητικό αποτέλεσμα που θα λαμβάνει υπόψη τα τοπικά χαρακτηριστικά και τις κοινωνικές ανάγκες. Τι έγινε όμως από όλα αυτά; Όπως είπα και παραπάνω , μηδέν εις το πηλίκον. Για να δούμε , τι θα κάνουν αύριο οι Βρονταδούσοι όταν ξυπνήσουν με τα εκατοντάδες κυβικά σκυροδέματος να είναι γεγονός χωρίς επιστροφή και η νέα απάνθρωπη και απρόσωπη αισθητική του τσιμέντου κυριαρχήσει από άκρο σ’ άκρο στην πόλη.

Τσιμέντο να γίνει;

Read more...

40 Χρόνια απο την Εισβολή στην Πράγα.

Ανακοίνωση της ΑΚΟΑ (Ανανεωτική Κομμουνιστική και Οικολογική Αριστερά)

Άνοιξη της Πράγας: μετά 40 έτη...

Συμπληρώθηκαν αυτές τις ημέρες 40 χρόνια από την επέμβαση των στρατευμάτων του Συμφώνου της Βαρσοβίας στην Τσεχοσλοβακία και από τη βίαιη καταστολή του κινήματος που επεδίωκε τη θεμελίωση ενός σοσιαλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο, μια πλουραλιστική σοσιαλιστική κοινωνία και δημοκρατία. Κινήματος που αναπτύχθηκε με την πρωτοβουλία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Τσεχοσλοβακίας υπό την ηγεσία του Αλεξάντρ Ντούμπτσεκ, και έμεινε στην ιστορία με το όνομα «Άνοιξη της Πράγας». Η προσπάθεια αυτή βρήκε την ένθερμη υποστήριξη των δημοκρατικών κινημάτων των πολιτών της Τσεχοσλοβακίας, της εργατικής τάξης, της μεγάλης πλειονότητας του τσεχοσλοβακικού λαού. Δεν είναι, μάλιστα, τυχαίο που η Άνοιξη της Πράγας άνθισε σε μια χώρα στην οποία ο σοσιαλισμός είχε βαθιές ρίζες στο λαό και δεν είχε επιβληθεί από τον Σοβιετικό Στρατό, αλλά έπειτα από τη νίκη των κομμάτων της Αριστεράς σε ελεύθερες εκλογές.

Η Άνοιξη της Πράγας είναι ένα ιστορικό γεγονός που συνέβη μέσα σε ένα γενικότερο κλίμα εξέγερσης και αμφισβήτησης σε ολόκληρο τον κόσμο. Είχε αποφασιστική σημασία για την εξέλιξη του κομμουνιστικού κινήματος, της αριστεράς ευρύτερα. Είχε επίσης σημαντική επίδραση στις διεθνείς σχέσεις.

Η «Άνοιξη της Πράγας» ήταν η τελευταία προσπάθεια να διασωθεί μέσα από την ανανέωση ο ιστορικός κομμουνισμός και ο λεγόμενος «υπαρκτός σοσιαλισμός». Οι τσεχοσλοβάκοι κομμουνιστές είχαν διακρίνει ότι χωρίς την πολυφωνία, την ελευθερία, τη δημοκρατία και τον έλεγχο της εξουσίας από τους πολίτες, ο σοσιαλισμός δεν μπορεί να υπάρξει.

Για τη συντριβή του, τα καθεστώτα της Σοβιετικής Ένωσης και των άλλων χωρών του Συμφώνου της Βαρσοβίας (πλην Ρουμανίας) επικαλέστηκαν τα «γενικότερα συμφέροντα του σοσιαλισμού», διατύπωσαν μάλιστα για πρώτη φορά το δόγμα της «περιορισμένης κυριαρχίας». Η πραγματική αιτία της επέμβασης ήταν ο φόβος μήπως οι ιδέες της ελευθερίας και του δημοκρατικού σοσιαλισμού θέσουν σε κίνδυνο την εξουσία στα ανελεύθερα καθεστώτα του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού», αλλά και η διατήρηση της κρατικής ηγεμονίας της ΕΣΣΔ στη δική της σφαίρα επιρροής. Η επέμβαση κατέστρεψε την Άνοιξη της Πράγας, σήμανε όμως και την τελευταία φάση της ύπαρξης αυτών των καθεστώτων που κυβερνούσαν ερήμην και ενάντια στη θέληση των εργαζομένων και της πλειοψηφίας των πολιτών δυσφημίζοντας τη μνήμη της Οκτωβριανής Επανάστασης και την ιδέα του σοσιαλισμού.

Σήμερα παντού, στον πάλαι ποτέ υπαρκτό σοσιαλισμό –που δήθεν τα σοβιετικά τανκς υπερασπίστηκαν τότε με την εισβολή– βασιλεύει σήμερα ο πιο άγριος καπιταλισμός. Παρά ταύτα, υπάρχουν ακόμη σήμερα κόμματα της Αριστεράς που δικαιολογούν την εισβολή στην Τσεχοσλοβακία και εξακολουθούν να δυσφημίζουν τον κομμουνισμό ταυτίζοντάς τον με την ανελευθερία.

Η Άνοιξη της Πράγας υπήρξε πηγή έμπνευσης για τους Έλληνες Κομμουνιστές της Ανανέωσης που τότε, στο ΚΚΕ εσωτερικού, αγωνίζονταν κατά της στρατιωτικής δικτατορίας. Η εισβολή στην Τσεχοσλοβακία σφράγισε τη θέση τους απέναντι στη Σοβιετική Ένωση και τον λεγόμενο «υπαρκτό σοσιαλισμό». Σήμερα, που στην Ευρώπη, αλλά και αλλού, όπως π.χ. στη Λατινική Αμερική, αναπτύσσονται σοβαρές και ελπιδοφόρες προσπάθειες της ριζοσπαστικής αριστεράς να ανακτήσει το χαμένο έδαφος, να οργανώσει αποτελεσματικά τους αγώνες κατά του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, οι ιδέες και η εμπειρία της Άνοιξης της Πράγας έχουν τεράστια αξία. Η δυναμική τους παραμένει δραματικά ενεργή και σήμερα και θα ήταν ασυγχώρητη παράλειψη για όποια αριστερά, ιδίως την ανανεωτική, κινηματική και ριζοσπαστική, να «επαναπαύεται» πάνω στη λήθη ή σε μια «απόμακρη» άποψη για τα κρίσιμα εκείνα γεγονότα.

Η ΑΚΟΑ, από την πλευρά της, θα συνεισφέρει με τις δικές της απόψεις σ’ αυτήν τη συζήτηση. Με απόψεις και θέσεις που έχουν ευθεία καταγωγή από τις δυνάμεις, όπως ήταν το ΚΚΕ εσωτερικού, που τότε καταδίκασαν τη σοβιετική εισβολή, συμπαραστάθηκαν στο ΚΚ Τσεχοσλοβακίας και άνοιξαν νέους δρόμους για την πορεία της αριστεράς. Σε περίοδο ανόδου της αριστεράς, όπως η σημερινή, όταν οι εργαζόμενοι, οι νέοι και γενικότερα οι πολίτες προσβλέπουν προς αυτήν, η αριστερά είναι υποχρεωμένη να έχει σαφή θέση για την ιστορία της.

Read more...