Αναγνώστες

ANAPARASTASIS (ΤΡΕΙΛΕΡ)

«Μακεδονικό», «Σκοπιανό» ή ότι πει ο Άνθιμος;

>> Παρασκευή, 14 Μαρτίου 2008

«Τα έθνη ως φυσικός, ελέω Θεού τρόπος ταξινόμησης των ανθρώπων, ως κληρονομικό…πολιτικό πεπρωμένο, είναι μύθος˙ ο εθνικισμός, που μερικές φορές παίρνει προϋπάρχοντες πολιτισμούς και τους μετατρέπει σε έθνη, άλλες φορές τους επινοεί, και συχνά εξαλείφει τους προϋπάρχοντες πολιτισμούς: αυτό είναι μία πραγματικότητα.» 1

«Τα περισσότερα κράτη πιστεύουν ότι έχουν αρχαία καταγωγή, ένα ιστορικό υπόβαθρο που βοηθά να δημιουργήσουν μιαν ισχυρή εθνική ταυτότητα και περηφάνια. Εντούτοις, λίγα από τα κράτη που αναγνωρίζουμε σήμερα χρονολογούνται πριν από τον δέκατο ένατο αιώνα. "Το να αλλοιώνεις την ιστορία κάποιου", είπε ένας παλαιότερος ειδικός επί του θέματος, "αποτελεί μέρος του να είσαι έθνος"».

«Δεν είναι τα έθνη που δημιουργούν κράτη και εθνικισμούς, αλλά το αντίθετο.»2


Μπορεί ο Έρικ Χομπσμπάουμ να μην είχε γεννηθεί πριν από δύο αιώνες, όταν άρχιζε δηλαδή η δημιουργία των πρώτων εθνικών κρατών στην Ευρώπη. Όμως ο σπουδαίος (ο σπουδαιότερος εν ζωή) αυτός ιστορικός, σ’ αυτή την προχωρημένη ηλικία, έχει την τύχη να βλέπει τις μελέτες και τις θεωρίες του, να επαληθεύονται, και μάλιστα εδώ στην δική μας γειτονιά, τα Βαλκάνια. Αναφέρομαι, ως είναι φανερό, στην δημιουργία του γειτονικού μας κράτους, που η «εθνική μας μεγαλοψυχία», το έχει αναγκάσει να φέρει (μέχρι σήμερα τουλάχιστον), το εντελώς…καλαίσθητο όνομα FYROM. Φανταστείτε μόνον τι θα είχε συμβεί αν κάποιος είχε αναγκάσει την Ελλάδα να χρησιμοποιεί ονόματα όπως ΠΕΣΙΝΕ, ΒΙΒΕΧΡΩΜ ή και εγώ δεν ξέρω τι άλλο. Ποιος θα κατάφερνε τον Άνθιμο να μην κηρύξει τον πόλεμο σε όλον τον κόσμο. Μέχρι την Ανταρκτική θα περιέφερε το λάβαρο της Αγίας Λαύρας, με παραστάτες τους αδωνο-καρατζαφερο-ψωμιάδηδες.
Για να επανέλθουμε όμως˙ σίγουρα οι λόγοι οι οποίοι οδήγησαν και οδηγούν σε εσωτερικές αλλαγές των συνόρων στα βαλκάνια, είναι πρωτίστως οικονομικοί και γεωπολιτικοί. Όμως όπως συμβαίνει σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, ο εθνικισμός θα χρησιμοποιηθεί (και χρησιμοποιείται ήδη) ως ιδεολογική κάλυψη των πραγματικών (ταξικών) επιδιώξεων. Για να ακριβολογούμε δε, όχι ο εθνικισμός αλλά οι εθνικισμοί (ο εθνικισμός από τη φύση του είναι διαχωριστικός. Άλλο Ελληνικός άλλο…Φυρομικός εθνικισμός). Κάτι που πρέπει να διευκρινίσουμε σε αυτό το σημείο είναι ότι, σ’ αυτή την σύγκρουση συμφερόντων, η Ελλάδα είναι με το μέρος των ισχυρών. Με βάση στοιχεία του Υπουργείου Εξωτερικών, το 2006, οι ελληνικές επενδύσεις στην ΠΓΔΜ ήταν 959 εκατομμύρια ευρώ. Καταλάμβαναν έτσι την πρώτη θέση μεταξύ των ξένων επενδυτών, απασχολώντας πάνω από 20.000 άτομα, και μάλιστα σε τομείς όπως τα πετρελαιοειδή, οι τράπεζες και οι τηλεπικοινωνίες. Έτσι λοιπόν το εθνικιστικό παραμύθι περί της «πτωχής πλην τιμίας ελλαδίτσας» η οποία βάλλεται πανταχόθεν από εβραιοαμερικανικά σκοτεινά ιμπεριαλιστικά κέντρα, τα οποία επιχειρούν να της παραχαράξουν την ιστορία της, πρέπει να σταματήσει. Σ’ αυτή τη διαμάχη η Ελλάδα είναι ο ισχυρός. Πρέπει όμως να συζητήσουμε και κατά πόσον νομιμοποιείται να επιβάλει το «δίκαιο του ισχυρού» στην γειτονική χώρα.
Από την πλευρά του ο εθνικισμός της γειτονικής χώρας επιδιώκει και θα επιδιώξει και στο μέλλον να παίξει τον ρόλο τον οποίο του αναθέτει η ίδια η ανάγκη ύπαρξης του. Τον ρόλο του συνδετικού υλικού στον κοινωνικό ιστό και της άμβλυνσης των ταξικών συγκρούσεων στο όνομα της «πατρίδας» ή της «εθνικής υπερηφάνειας». Απαραίτητη προϋπόθεση για κάτι τέτοιο είναι η «επινόηση» κάποιας «αρχαίας» παράδοσης η οποία θα συνδέει τους πολίτες του σημερινού κράτους με «προαιώνιους» θρύλους και σύμβολα της περιοχής, δημιουργώντας έτσι αυτό που ονομάζουμε «εθνική υπερηφάνεια». Αυτός είναι και ο λόγος που η FYROM χρησιμοποιεί με τόση ένταση τα Μακεδονικά σύμβολα. Κάνει δηλαδή ότι και ο οποιοσδήποτε άλλος εθνικισμός εδώ και δύο αιώνες (γιατί άραγε δεν μας αγανακτεί η ιδέα ότι και οι σύγχρονοι Αιγύπτιοι π.χ , σφετερίζονται την πνευματική κληρονομιά του Χέοπα και του Τουταγχαμών;). Έτσι λοιπόν και αλυτρωτισμός θα υπάρξει και οι αντίστοιχοι σκοπιανοί Ανθιμοκαρατζαφέρηδες. Μήπως όμως κάτι τέτοιο στην δική μας ιεράρχηση έχει πολύ μικρότερη σημασία από όση του αποδίδουμε; Ο εθνικισμός γεννά εθνικισμό. Ο δικός μας εθνικισμός τρέφει τον εθνικισμό του γείτονα.
Ο Ελληνικός εθνικισμός υπήρξε και πιο ισχυρός και πιο επιθετικός. Για του λόγου το αληθές παραθέτω ένα απόσπασμα από το άρθρο του Στρατή Μπουρνάζου στην «Αυγή» 7/3/08:
«…από το γλωσσικό, θρησκευτικό, εθνικό και πολιτισμικό μωσαϊκό που αποτελεί η Μακεδονία στις αρχές του 20ού αιώνα, φτάνουμε στη σημερινή ελληνική Μακεδονία… Πόσοι γνωρίζουν ότι, στις αρχές του 20ού αιώνα, τους ντόπιους της ευρύτερης Μακεδονίας τούς αποκαλούν οι πάντες "Μακεδόνες", ανάμεσα τους και υπεράνω εθνικής υποψίας συγγραφείς όπως η Πηνελόπη Δέλτα ή ο Στρατής Μυριβήλης; Πόσοι γνωρίζουν ότι το 1912, όταν ο ελληνικός στρατός εισέρχεται στη Θεσσαλονίκη, με βάση τις επίσημες απογραφές, η πλειονότητα των κατοίκων της είναι Εβραίοι; Και πόσοι, τέλος, ξέρουν ότι η καταγωγή των σλαβόφωνων από τους αρχαίους Μακεδόνες υπήρξε βασικό μοτίβο της ελληνικής προπαγάνδας, στην προσπάθειά της να προσεταιριστεί τους πληθυσμούς αυτούς, εκεί στο γύρισμα του 19ου αιώνα; Είναι η εποχή που Έλληνες λόγιοι, όπως ο γυμνασιάρχης Τσιούλκας, ανάγουν τα σλαβομακεδόνικα στην ομηρική γλώσσα: έτσι το μπόσκαμ ετυμολογείται ευφάνταστα από το πιπίσκω, το ζαϊσλάμναμ από το συνεξελαύνω και το ζαϊσφάτταμ από το συνεξάπτω.».
Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και από την άλλη πλευρά ανάλογες ιστορικές συσκοτίσεις ή παραποιήσεις. Εξ άλλου ήδη έχουμε αναφέρει τη ρήση του Χομπσμπαουμ: «Το να αλλοιώνεις την ιστορία κάποιου αποτελεί μέρος του να είσαι έθνος». Θεωρώ όμως ότι εκείνο που θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε είναι το αν οι διάφορες ιστορικές αλήθειες ή «αλήθειες», που τις περισσότερες φορές είναι προϊόντα εθνικιστικής προπαγάνδας ένθεν και ένθεν, θα πρέπει να σηματοδοτούν χαράξεις ή αλλαγές συνόρων, πολύ δε περισσότερο να καθορίζουν τις σχέσεις καλής γειτονίας. Καλώς ή κακώς, με τρόπο δίκαιο ή άδικο, πολλές φορές με πολύ αίμα και πόνο από όλες τις πλευρές, τα σύνορα έχουν χαραχθεί. Στη χάραξη αυτή τότε δεν εξέφρασαν άποψη ούτε ο Βουκεφάλας, ούτε ο Αλέξανδρος, ούτε ο Φίλλιπος, ούτε ο Αριστοτέλης. Γιατί θα πρέπει να το κάνουν τώρα; Αυτό και μόνο καθιστά το επιχείρημα - περί του κινδύνου που διατρέχει η Ελλάς από τους μιαρούς σκοπιανούς ανθέλληνες – γελοίο.
Έτσι λοιπόν το ουσιώδες διακύβευμα στο θέμα που έχει ανακύψει (Μακεδονικό άραγε ή Σκοπιανό;) είναι το κατά πόσον θα καταφέρουμε να πετυχουμε συνθήκες δημιουργικής γειτονίας των δύο λαών. Δανειζόμενος πάλι την επιχειρηματολογία του Στρατή Μπουρνάζου, θα πω ότι, μετά από 12 χρόνια αντισκοπιανής (και ανθελληνικής αντίστοιχα) προπαγάνδας, εκείνο που προέχει είναι η «αποτερατοποίηση» των γειτόνων. Η διοργάνωση κοινών εκδηλώσεων για θέματα πολιτιστικού, αθλητικού, εκπαιδευτικού κ.τ.λ ενδιαφέροντος (δεν είναι μόνον το όνομα, θέμα προς συζήτηση) θα βοηθούσε τους πολίτες των δύο κρατών, να αντιληφθούν ότι το γειτονικό τους «βασίλειο» δεν κατοικείται από δράκους και κακιές μάγισσες, αλλά από ανθρώπους με τα ίδια πάθη, σκέψεις, προβλήματα κ.τ.λ. Με αυτή την έννοια και η επίσκεψη του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέκου Αλαβάνου, στη γειτονική χώρα, ήταν προς τη σωστή κατεύθυνση. Για να συμβούν βέβαια όλα αυτά θα πρέπει σε πρώτη φάση να καταγγελθούν και να απομονωθούν οι εθνικοφασιστικές κραυγές των κάθε είδους Άνθιμων, Ψωμιάδηδων, Καρατζαφερηδων, Ζουράριδων και πάει λέγοντας.
Άφησα για το τέλος αυτό που οι πάντες ανάγουν σε μείζον ζήτημα, το θέμα του ονόματος. Θεωρώ ότι έχοντας καταγγείλει τα κηρύγματα του ελληνικού εθνικισμού, βοηθάμε τους «γείτονες» να ξεμπερδέψουν και αυτοί με τον δικό τους εθνικισμό. Έτσι το ζήτημα του ονόματος χάνει την αρχική του σημασία και έρχεται σε δεύτερη μοίρα, με το δεδομένο ότι δημιουργεί πλέον τις λιγότερες δυνατές αλυτρωτικές σκέψεις ή άλλου είδους εθνικιστικές γελοιότητες.
Οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας οδηγούνται σε μία ιδιότυπη συναίνεση γύρω από το θέμα του ονόματος. Αντιλαμβάνομαι ότι τα λάθη στους χειρισμούς των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, τους υποχρεώνουν τώρα να κρατούν αυτή τη στάση (σύνθετες, διπλές ή ότι άλλο, ονομασίες). Αντιλαμβάνομαι επίσης ότι το ΚΚΕ έχοντας μέσα και γύρω του εθνικιστικά στοιχεία του τύπου Καννέλη ή Ζουράρη, δεν μπορεί παρά να αναπτύσσει αυτόν τον ιδιότυπο «πατριωτικό αντιιμπεριαλισμό» που του επιβάλει να συναινεί για σύνθετη ονομασία. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως; Γιατί δείχνει αμηχανία; Φοβάται άραγε να κολυμπήσει αντίθετα στο ρεύμα όπως έχει κάνει τόσες φορές στο παρελθόν; Αυτός δεν είναι ο ρόλος της Ριζοσπαστικής Αριστεράς; Αυτός δεν είναι ο λόγος που η αξιοπιστία της συνεχώς διευρύνεται;
Κατά την ταπεινή μου άποψη, το μόνο που έχει να κάνει η Ριζοσπαστική Αριστερά, είναι να μείνει πιστή στις αρχές της αυτοδιάθεσης των λαών, υποστηρίζοντας με θέρμη το δικαίωμα των γειτόνων μας να φέρουν το συνταγματικό (και πραγματικό) τους όνομα, που είναι Δημοκρατία της Μακεδονίας. Οποιαδήποτε άλλη στάση θα δείχνει περιφρόνηση στα ανθρώπινα δικαιώματα και καιροσκοπισμό (ελέω δημοσκοπήσεων). Στο κάτω κάτω για μία ακόμη φορά ας ακούσει τη φωνή της νέας γενιάς. Την φωνή της Νεολαίας του Συνασπισμού που στην ανακοίνωση της αναφέρει:

«Οι νέοι και οι νέες της Νεολαίας Συνασπισμού, υπερασπιζόμενοι την αρχή της αυτοδιάθεσης των λαών, θεωρούμε πως το όνομα 'Μακεδονία' μπορεί κάλλιστα να χρησιμοποιηθεί από τους γείτονές μας και είναι αυτονόητο δικαίωμά τους. Η ιστορική αυτή ονομασία έχει από χρόνια υιοθετηθεί από τους κατοίκους της περιοχής και αντιστοιχεί στη συνείδησή τους αφού με αυτή γεννήθηκαν και μεγάλωσαν. Εξάλλου το όνομα αντιστοιχεί σε πραγματικότητες των διεθνών σχέσεων που διαμορφώθηκαν εδώ και πολλές δεκαετίες και η Ελλάδα δεν μπορεί και δεν πρέπει να ακυρώσει. Πρόκειται συνεπώς για στοιχείο συνοχής και δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να αναιρεθεί από οποιονδήποτε εξωτερικό καταναγκασμό. Θεωρούμε πως η αλληλεγγύη και συνεργασία των δύο λαών είναι το στοιχείο που θα επιτρέψει την ειρήνη με την αποστρατιωτικοποίηση των Βαλκανίων καθώς και το σημείο εγγύησης για τον αποκλεισμό κάθε εθνικιστικής έξαρσης. Η τοποθέτησή μας αυτή βεβαίως δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι υιοθετούμε τον σλαβομακεδόνικο εθνικισμό και την επιχειρηματολογία του. Πάγια και αδιαπραγμάτευτη θέση της Νεολαίας Συνασπισμού είναι η πάλη ενάντια σε κάθε εθνικισμό, εντός και εκτός συνόρων».


1 Ernest Gellner, Nations and Nationalism, σ. 48 - 49
2 Έρικ Χομπσμπάουμ, Έθνη και Εθνικισμός από το 1780 μέχρι σήμερα.

4 σχόλια:

Ανώνυμος 16 Μαρ 2008, 1:39:00 π.μ.  

Φίλε μου,

Το παράδειγμα που αναφέρεις για τους Αιγίπτιους είναι καταρχήν ατυχές.
Υπάρχει κάποιος άλλος λαός που επιζητά αυτή την ονομασία ή να έχει πρόβλημα με αυτή;

Βεβαίως και οι Σκοπιανοί θέλουν να έχουν ένα όνομα στο κράτος τους.
Γιατί όμως να σφετεριστούν το όνομα Μακεδονία, όταν το όνομα αυτό αναφέρεται σε γεωγραφκή περιοχή;
Το Βασίλειο της Μακεδονίας είχε διαφορετική έκταση, ανάλογα με την εποχή.
Δες εδώ:
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%B1%CE%BA%CE%B5%CE%B4%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%B1

Θεωρείς σωστό να θέλει να χρησιμοποιήσει κάποιος τον όρο Μακεδόνας ή Μακεδονία σε κάτι που δεν είναι δικό του εξ ολοκλήρου;

Ούτε εμείς, ούτε αυτοί είναι Μακεδόνες, αλλά όλοι οι κάτοικοι αυτής της γεωγραφικής περιοχής.
Ελπίζω να συμφωνείς σε αυτό...

andriou 16 Μαρ 2008, 11:02:00 π.μ.  

α) Το παράδειγμα της Αιγύπτου το ανέφερα θέλοντας να καταδείξω, οτι όποια σχέση έχουν (ή πιστεύουμε οτι έχουν) οι σύγχρονοι Αιγύπτιοι με τούς αρχαίους, άλλη τόση έχουν οι κάτοικοι της ευρύτερης Μακεδονίας (είτε Έλληνες, είτε Σκοπιανοί, είτε Βούλγαροι) με τον Αλέξανδρο.
Έτσι όπως το θέτεις όμως μας οδηγεί να ανακαλύψουμε μια ακόμη πρωτοτυπία του ελληνικού εθνικισμού. Απο ότι γνωρίζω (χωρίς να είμαι απολύτως βέβαιος) σε κανένα μέρος του πλανήτη, οργανωμένο κράτος, δεν αμφισβητεί το όνομα κάποιου άλλου κράτους. Τι να υποθέσω λοιπόν, οτι πάλι εμάς έβαλαν στο μάτι οι "σκοτεινές δυνάμεις";
β)Οι χάρτες που με παραπέμπεις ενισχύουν ακριβώς αυτά που λέω. Βλέπουμε οτι οι οργανωμένες διοικητικές οντότητες που εμφανίστηκαν στην περιοχή (με τη μορφή είτε στοιχειώδους κράτους, είτε βασιλείου, είτε διοικητικού διαμερίσματος) είχαν πάντα διαφορετικά σύνορα. Σήμερα γιατί δεν μπορούν να έχουν; (με το δεδομένο πάντα οτι δεν αμφισβητούν σύνορα άλλου κράτους).
γ) Με ρωτάς αν θεωρώ σωστό να θέλει να χρησιμοποιήσει κάποιος τον όρο Μακεδόνας ή Μακεδονία σε κάτι που δεν είναι δικό του εξ ολοκλήρου.
Θα σου απαντήσω με ένα παράδειγμα απο ένα άλλο μέρος του πλανήτη. Θέλοντας να ορίσουμε γεωγραφικά το νότιο μέρος της Αφρικής, θα δούμε ότι περιλαμβάνει εκτός απο την Δημοκρατία της Νότιας Αφρικής, το Λεσότο και τμήματα (ή και ολόκληρες κατα μία έννοια) απο τη Μποτσουάνα, τη Ζιμπάμπουε, τη Μοζαμβίκη και την Σουαζιλάνδη. Λοιπόν τί λές; Οι πολίτες της Δημ. της Ν. Αφρικής δεν έχουν το δικαίωμα να ονομάζονται Νοτιοαφρικανοί επειδή, γεωγραφικά, στην περιοχή ανήκουν και κάτοικοι απο άλλα κράτη.
Όμως φίλε μου επιμένω. Εκείνο που μας φοβίζει ως έλληνες είναι όχι αυτό καθαυτό το όνομα αλλα οι αλυτρωτικές βλέψεις που μπορούν να προκύψουν. Όμως εξακολουθώ να πιστεύω οτι όσο ανθούν οι εθνικισμοί ο αλυτρωτισμός θα υπάρχει, ανεξαρτήτως ονόματος. Ο μόνος τρόπος να σταματήσουν να υπάρχουν είναι να καταγγελθούν και να απομονωθούν οι διάφοροι Άνθιμοι, Καρατζαφέρηδες, Ψωμιάδηδες και ο υπόλοιπος εθνικοφασιστικός συρφετός είτε της Ελλάδας είτε των Σκοπίων. Αν συμβεί αυτό, το όνομα θα γίνει μία απλή υπόθεση του διεθνούς δικαίου. Τότε λοιπόν θα κληθούμε να αποδείξουμε και εμείς αν είμαστε μια δημοκρατική χώρα που σεβόμαστε το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των λαών (και ειδικότερα των γειτόνων μας)ή αν θα προσπαθήσουμε, ενάντια σε κάθε ηθική, να επιβάλουμε το δίκαιο του ισχυρού (ξαναλέω οτι σ'αυτή τη διένεξη, ο ισχυρός είναι η Ελλάδα).

Και κάτι ακόμη για τό τέλος φίλε μου:

Αυτοί εδώ οι χωριάτες, που τη γλώσσα τους την καταλαβαίνουν περίφημα κι οι Βούλγαροι κι οι Σέρβοι, αντιπαθούν τους πρώτους γιατί τους πήρανε τα παιδιά τους στο στρατό. Μισούν τούς δεύτερους που τους κακομεταχειρίζονται για Βουλγάρους. Και κοιτάνε με αρκετά συμπαθητική περιέργεια εμάς τους περαστικούς Ρωμιούς, επειδή είμαστε οι γνήσιοι πνευματικοί υπήκοοι τού Πατρίκ, δηλαδή του "Ορθόδοξου Πατριάρχη της Πόλης" [...]. Ωστόσο, δεν θέλουν να είναι μήτε "Μπουλγκάρ" [Βούλγαροι] μήτε "Σρρπ" [Σέρβοι] μήτε "Γκρρρτς" [Έλληνες]. Μοναχά "Μακεντόν ορτοντόξ".

(Στράτης Μυριβήλης, |Η ζωή εν τάφω|, α' έκδ., Αθήνα 1924)

magos 5 Απρ 2008, 6:44:00 π.μ.  

Διάβασα έστω και μεταχρονολογημένα την δημοσίευση σου και συμφωνώ απόλυτα. Τα ονόματα δεν υπάγονται στο ιδιοκτησιακό καθεστώς κανενός, ο καθείς μπορεί να ονομάζεται όπως θέλει και να αυτοπροσδιορίζεται με όποιο όνομα θέλει ενώ, κανένας δεν έχει το δικαίωμα να του το στερήσει. Άλλωστε ας μην ξεχνάμε ότι ...Το όνομα Έλληνες στα ομηρικά χρόνια δεν αντιστοιχούσε παρά μόνο σ' ένα ελληνικό φύλο, που κατοικούσε στη Φθία της Θεσσαλίας, το οποίο είχε ως ηγέτη του τον μυθικό Αχιλλέα. (δείτε τον σχετικό όρο στην wikipedia γραμμένο από Έλληνα επίσης!).

Αν το δούμε δηλαδή με τις τάχα αμιγώς ιστορικές αναφορές, τις οποίες προφασιζόμαστε τώρα για να επιβάλουμε την ονοματολογία των γειτόνων μας, οι από την Θεσσαλία και πάνω και από τα Φθία και κάτω κάτοικοι προφανώς δεν είναι Έλληνες διότι προφανώς δεν κατάγονται από αυτό το αρχαίο ελληνικό φύλο.. ( τα περί ονοματολογίας της παρούσας χώρας μπορείτε να τα διαβάσετε παντού, καθώς και το πως και γιατί ονομάστηκε έτσι αυτή η χώρα και ποιες ήταν οι "περιπέτειες" του δικού της ονόματος. )

Δυστυχώς κανείς δεν θυμάται ότι πριν και μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους, σε πολλές περιοχές της Ελλάδας ο πληθυσμός υπήρξε καθάρα Αλβανικός, Σλάβικος, Τουρκικός κτλ και ότι όλοι αυτοί οι πληθυσμοί ενσωματώθηκαν σε ένα κοινό έθνος με κοινή γλώσσα και με "κοινή" ιστορία
( όλα αυτά διαμορφωμένα όμορφα για να ταιριάξουν στην δημιουργία ενός έθνους). Και όλες αυτές οι εθνικιστικές κορώνες που ακούγονται τόσο καιρό δεν καταδεικνύουν παρά μόνο το πόσο ανιστόρητοι είναι όλοι εκείνοι που τις εκφράζουν.

Ας μην σχολιάσω δε εδώ, ότι αμφιβάλλω ότι υπάρχει Έλληνας πολίτης ο οποίος μπορεί να εγγυηθεί με αποδείξεις για την αμιγή φυλετική του καταγωγή. ( πράγμα που αν το επεδίωκε θα τον κατηγορούσαν για ρατσιστή, ή ναζιστή κιόλας! :) )

Όπως και να έχει αυτή η υπόθεση με το όνομα μου φαίνεται μία πολύ καλή εθνικιστική αφορμή για να ξεχαστούν όλα αυτά που έχουν κάνει την ζωή σε αυτή την χώρα ανυπόφορη, όλα αυτά που αν τα διεκδικούσαμε με τον ίδιο οίστρο όπως διεκδικούμε να ορίσουμε το όνομα της χώρας των γειτόνων μας, θα μας έδιναν την ευκαιρία να ζούμε καλύτερα και πιο ποιοτικά.

Εξαιρετική η δημοσίευση σου φίλε Andriou. Το ίδιο εξαιρετικές και ψαγμένες και οι απόψεις σου.

Τα συγχαρητήρια μου... ;)

Andriou 5 Απρ 2008, 9:55:00 π.μ.  

@ magos
Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

  © Blogger template Romantico by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP